VAN GUYANA IN SEPTEMBER TOT NOVEMBER 1861. 73 



nog begunstigd. De rivier, uit het zuidwesten komende, wendt zich 

 plotseling naar het noordwesten en stort over een dam van graniet- 

 blokken , die zich van den Nederlandschen tot den Franschen oever 

 uitstrekt , in watervallen , die te zamen misschien eene hoogte van 8 

 voet zullen bereiken, naar beneden. Eene menigte eilanden liggen in 

 dezen halven kring, waar eenmaal aan de Hollandsche zijde de nu 

 reeds twintig jaar verlatene post Armina stond. Wij sloegen ons leger op 

 eene zandbank beneden den waterval op en bestemden den volgenden 

 dag tot rustdag, om aan de Negers en Indianen de gelegenheid te 

 verschaffen in deze aan wild zoo rijke omstreken te jagen. Wij be- 

 zochten den ouden mij zoo wel bekenden post; de heggen van citroenen, 

 die de gebouwen omringden , waren boomen geworden en vormden met 

 de Awara-palmen , trompetboomen en stekelige Lianen een ondoor- 

 dringbaar bosch. Van de gebouwen was geen spoor meer te vinden ; 

 ik zelf had de daksparren en planken er afgehaald tot het bouwen 

 van mijn eerste woonhuis, het overige was door de bosch-negers 

 verbrand. 



Op de rotsen van Armina vertoont zich vooreerst de welriekende 

 Guiane [Psidium aromaticum) , die in alle hooger gelegene rivieren 

 van Guyana voorkomt ; een witte stekelige Solarium omzoomt den 

 oever. Men zou niet verwachten, dat op die dorre granietrotsen nog 

 iets kon groeijen, zonder door de brandende zonnestralen verdroogd 

 te worden, doch ter naauwernood komen zij uit het water, dat slechts 

 sporen van modder achtergelaten heeft , te voorschijn , als zich reeds 

 een klein plantje daarin ontwikkelt en haar met een tapijt van witte 

 bloempjes overdekt; zwermen bijen vinden daarin haar voedsel. Inde 

 spleten der rotsen of in door deze ingeslotene bekkens vindt men de 

 zonderling gepantserde Siluroiden *) , welke soort zoowel in zout als in 

 zoet water rijk vertegenwoordigd is; zij zijn met een harnas of met 

 stekels overdekt en worden zelden langer dan één voet. Zij ver- 

 bergen zich, wanneer men hen aanraakt, pijlsnel onder de rotsen. 



Op de kleine eilandjes of klippen ontmoet men overal eene soort 



') Vermoedelijk bedoelt de schrijver de in Suriname gemeene Doras costata. 



Eed. 



