74 NEDERLANDSCH-FRANSCHE EXPEDITIE DOOR DE BINNENLANDEN 



van geitenmelker, die zich onder de rotsblokken verbergt, en daar hare 

 beide roodgevlekte eijeren uitbroedt. In November zijn de jongen 

 volwassen, omstreeks welken tijd de rivieren weder gaan zwellen en 

 de eilanden onder water worden gezet. De spleten in de rotsen 

 dienen desgelijks tot toevlugtsoord aan eene menigte vledermuizen, 

 die digt opeen gedrongen naast elkander zitten , niettegenstaande de 

 hitte, die de verwarmde rotswanden van zich afgeven. Ook zij worden 

 in den regentijd door het water verdreven, alsdan moeten zij hunne 

 oude schuilhoeken in de boomen of onder de bladeren der Heliconie 

 weder opzoeken. 



In de watervallen en op de snelvlietende plaatsen der rivier groeit 

 de Lacis met hare roode aarvormige bloemen ; de stekelige , leder- 

 achtige bladeren groeijen op de steenen vast en bedekken deze, het- 

 geen het vervoeren der booten over de rotsen zeer vergemakkelijkt 

 en de wrijving verhindert. Waar deze plant in menigte groeit, wordt 

 de smakelijke Pacon , een groote breede zalm , gevonden , die , zwart 

 van kleur, niet zelden bij de 15 pond zwaar wordt. Men schiet hem 

 met pijlen, wanneer hij tegen den stroom opzwemt. 



Aan den avond van den rustdag kwamen onze jagers met hunnen 

 buit terug , deze was veel minder dan wij gedacht hadden. De Indianen 

 hadden eenen brulaap (Mycetes) en twee Leguanen, maar de Bonni- 

 negers een Coaita en verscheidene Pacons geschoten. De Coaita 

 komt hoofdzakelijk in het hooger gelegen land veelvuldig voor en 

 houdt zich gaarne op de bergen op; hij is een geliefkoosd wild- 

 braad bij de Bonni- en bosch-negers , die zijn geschreeuw bedriegelijk 

 weten na te bootsen en hem zoo digt bijlokken, dat het gemak- 

 kelijk is hem te schieten ; is hij echter bij het eerste schot niet 

 dood, dan klemt hij zich met den staart vast en blijft hangen tot hij 

 sterft en in verrotting overgaat. Behalve de geschotene Leguanen, 

 bragten onze Indianen nog vele eijeren mede, die deze dieren bij 

 het begin van het drooge jaargetij in het zand der eilanden leggen. 



In den aanvang van December, als het water stijgt, komen deze 

 jonge hagedissen, die iets langer dan een vinger zijn, uit en vlugten 

 dadelijk op de boomen, waar zij zich eerst met insekten, later met 

 knoppen en bladeren voeden. De eijeren zijn eene wezenlijke lek- 



