82 burke's reis door het binnenland VAN AUSTRALIË. 



Een deel der expeditie moest onder bevel van burke aan de Cooper- 

 creek in eene gepalissadeerde legerplaats, fort Wills , drie maanden 

 in depot achterblijven of zooveel langer als de toestand der provisie 

 zulks toeliet. De geheele expeditie was van nu af in drie afdeelingen 

 verdeeld, van welke ééne onder wright nog te Menindie vertoefde, 

 ééne onder brahe de terugkomst van burke in fort Wills af- 

 wachtte en eene onder commando van burke zelven naar de Carpen- 

 taria-golf op weg was. Hij had de bepaling gemaakt, dat wright 

 spoedig met het achtergeblevene uit Menindie zou volgen. Door een 

 zamenloop van omstandigheden duurde het echter tot aan den 26 

 Januarij 1861, voordat wright hieraan meende te kunnen voldoen. 

 Maar nu was het drooge jaargetijde begonnen en, waar burke in 

 October overvloed van water vond , was nu geen droppel water te 

 bespeuren. De watervoorraad, dien men in lederen zakken vooruit 

 gezonden en hier en daar gedeponeerd had , was deels bedorven , 

 deels verloopen. Wolken van vliegen pijnigden bovendien de reizi- 

 gers en de onderaardsche gangen en holen der springmuizen, waar- 

 mede de geheele grond doorwoeld was, maakten den-tred der lastdieren 

 onzeker. Met moeite bereikte de karavaan den 19 Februarij een 

 door wright ontdekten waterplas, Rat-point, waar zij gedurende drie 

 weken haar hoofdkwartier vestigde. 



Terwijl wright van Rat-point uit een verkenningstogt naar het 

 noorden deed, was de toestand daar zeer verergerd. Gedurende de 

 15 dagen van zijne afwezigheid was het water opgeteerd. De last- 

 dieren liepen weg en konden soms niet dan na veel moeite weder 

 opgehaald worden. Het ergste was nog dat verscheidene leden van 

 de expeditie bedenkelijk ziek werden. Wright besloot daarom de 

 legerplaats te verlaten en zich noordwaarts naar de door hem bezochte 

 streken te begeven, ten einde aan de Parria-creek eene meer geschikte 

 legerplaats te vinden. 



Den 19 Maart kwamen zij aldaar aan; maar ofschoon dit waterrijke 

 oord deed hopen, dat menschen en lastdieren hier spoedig hunne 

 vroegere krachten zouden herkrijgen, werd het veeleer erger, zoodat 

 aan een verder voorttrekken niet viel te denken. De kranken wer- 

 den naar de Koorliatto-creek, die thans stroomend water had en op 



