burke's reis door HET BINNENLAND VAN AUSTRALIË. 83 



de zandheuvels aan zijne oevers voortreffelijke weiden aanbood , ge- 

 bragt , terwijl wright zelf zich op weg begaf om de lang verwachte 

 proviand naar burke te vervoeren. Maar spoedig werd hij door de 

 vijandelijke houding der inboorlingen terug gedreven. Zij staken het 

 gras rondom zijne legerplaats in brand en geboden hem terug te kee- 

 ren , omdat het land hun toebehoorde. Zij roofden , wat zij magtig 

 konden worden. Den 27 April waagden zij het zelfs een aanval op 

 de legerplaats te doen. Zij gingen zonder eenige bedekking in goede 

 orde regt op het gepalissadeerde legerkamp los, met boemerangs en 

 speren gewapend en met roode strepen over de borst beschilderd. 

 Toen zij tot 300 voet genaderd waren, begonnen zij onder een vrees- 

 selijk krijgsgeschreeuw storm te loopen. Eenige geweerschoten dreven 

 hen wel terug; maar daarmede was het gevaar niet geweken. Reeds 

 waren van de zieken, die men naar deze legerplaats had overgebragt, 

 twee bezweken en anderen verkeerden nog in zorgelijken toestand. 

 De gezonden waren door bestendige nachtwaken afgemat ; men durfde 

 zich niet buiten de palissaden wagen en het was te vreezen , dat de 

 een na den ander bezwijken zoude , indien er niet spoedig hulp 

 opdaagde. 



Daar verscheen den volgenden dag brahe, die door burke in fort 

 Wills was achtergelaten. Ook hij had met zijne manschappen veel van de 

 inboorlingen te lijden. De voorraad van levensmiddelen was ook bijna 

 opgeteerd. Van burke had men niets vernomen. Men had het ook 

 reeds 5 weken langer dan de afgesproken 3 maanden in fort Wills 

 volgehouden. Daarom zag men zich genoodzaakt de terugreis aan te 

 vangen. Men had daarom den 22 April fort Wills verlaten, na eerst 

 nog eenigen voorraad van levensmiddelen op eene veilige en kenbare 

 plaats begraven te hebben. Den 28sten stelde brahe zich met zijne 

 manschappen onder wrights commando. Den volgenden dag stierf 

 ook dr. becker, die uit liefde tot de natuurwetenschappen zich aan 

 deze expeditie had aangesloten. De krankheid van verscheiden leden 

 van het reisgezelschap nam toe. Dat burke nog weder terugkeeren 

 zoude , durfde men naauwelijks hopen. Het scheen dus wel eene zaak 

 van dringende noodzakelijkheid zoo spoedig mogelijk terug te keeren. 



Den 1 Mei werd daarom het leger aan de Bulla-creek opgebroken. 



6* 



