burke's reis door HET BINNENLAND VAN AUSTRALIË. 85 



een beschaafd wezen gehouden hebben. Hij was geheel krachteloos 

 en scheen zelfs nu en dan moeite te hebben om te verstaan, wat tot 

 hem gesproken werd. Des anderen daags was zijn toestand echter 

 aanmerkelijk verbeterd, zoodat hij twee dagen later in staat was om 

 howitt en zijne vrienden naar de plaats te geleiden , waar het lijk 

 van wills zich bevond , hetwelk daarop behoorlijk begraven werd. 

 De reisjournalen en een aanteekeningsboekje van burke werden zorg- 

 vuldig medegenomen , en daarop begaven zij zich naar de hun door 

 king aangewezen plaats, waar zij na eenig zoeken het lijk van burke 

 met takken bedekt en met een revolver in de hand vonden. Zij wik- 

 kelden het daarop in eene nationale vlag en bestelden het ter aarde. 

 Uit de overgebleven aanteekeningen van wills en burke en het 

 berigt van king blijkt, dat zij den 16 December, vier personen 

 met zes kameelen en één paard en levensmiddelen voor drie maanden, 

 het kamp aan de Cooper-creek verlieten en eerst in noordwestelijke, 

 later in meer noordelijke rigting de reis voortzetten. Het jaargetijde 

 begunstigde de onderneming. Eene menigte riviertjes, die zij door- 

 waadden of langs wier oevers zij een tijd lang hunne reis voortzetten, 

 het overvloedig grasgewas , dat in vele streken den grond bedekte , 

 de tallooze duiven, papegaaijen en andere vogels, die door de lucht 

 zweefden , de nieuwe soorten van planten en boomen , die zich hier 

 en daar voordeden — dit alles te zamen maakte althans op wills 

 dien indruk, dat hij dit oord in zijn dagboek »eene schoone tropische 

 landstreek" noemde. Zoo ging het met geregelde dagmarschen steeds 

 noordwaarts , totdat zij de Cloncurry-rivier bereikten , die zich in de 

 Carpentaria-golf uitstort en wier loop zij getrouw volgden. De over- 

 vloedige regen, die er gevallen was, maakte hier en daar de reis 

 moeijelijk, zoodat de kameelen niet verder konden voortkomen. Burke 

 en wills zetten daarom de reis te voet voort, terwijl het paard met 

 reisproviand voor drie dagen beladen was. De weeke en moerassige 

 grond was slechts op enkele plaatsen met vasteren bodem afgewisseld , 

 zoodat zij slechts langzaam konden vorderen. «Nadat wij verscheidene 

 mijlen hadden afgelegd," zegt wills in zijn dagboek «kwamen wij aan 

 een door de inboorlingen gemaakt voetpad, hetwelk duidelijk bewees, 

 dat de bewoners van deze streek in zuidelijke rigting waren afgetrok- 



