86 burke's reis door het BINNENLAND VAN AUSTRALIË. 



ken. Op dit pad ging het snel vooruit, en nadat wij onzen weg meer 

 dan eene mijl daarop voortgezet hadden, voerde het ons in eenbosch, 

 door 't welk een fraaije beek stroomde. Wij waren nog niet ver in 

 het bosch ingedrongen , toen wij bij eene verlaten legerplaats der in- 

 boorlingen kwamen. In de nabijheid vonden wij een yamsveld, 

 waaruit zij de beste en rijpste vruchten hadden uitgegraven. Wij 

 waren zoo keurig niet en bedienden ons van vele van die vruchten , 

 welke zij weg geworpen hadden en vonden ze zeer smakelijk. Eene 

 halve mijl verder troffen wij eenen naast een legervuur slapenden 

 inboorling en in de nabijheid zijne vrouw aan, die met haar kind 

 snapte. Wij hielden op eenigen afstand halt. Het was vermakelijk 

 te zien , welk een gezigt de wilde bij zijn ontwaken zette : hij staarde 

 ons een poos aan, wreef zich de oogen om zich te overtuigen, dat hij 

 niet droomde. Toen hij echter van de werkelijkheid onzer verschij- 

 ning overtuigd was, gaf hij zijne vrouw een teeken en beiden verwij- 

 derden zich zoo snel mogelijk. In de nabijheid bevond zich eene 

 fraaije hut, de beste, die ik ooit gezien heb. Zij ligt aan den zoom 

 van het bosch tegen het noorden en heeft het uitzigt over eene uit- 

 gestrekte moerassige weide , die onder water stond , hetwelk echter 

 voor drinkgebruik te brak is. Nadat wij over deze weide gegaan 

 waren , kwamen wij aan een kanaal , waardoor het zeewater instroomt. 

 Hier ontmoetten wij drie inboorlingen, die ons het beste pad wezen en 

 ons groote diensten deden, daar de weg zeer moerassig was. Wij 

 gingen nog ongeveer drie mijlen , waar wij ons nachtleger opsloegen. 

 Daar het paard geheel uitgeput was , lieten wij het den volgenden 

 morgen , toen wij opbraken , kort gekoppeld achter." 



In het aanteekeningsboekje van burke vindt men met opzigt tot 

 dit uiterste punt der reis slechts het volgende: »Aan het slot van 

 dit berigt zal het goed zijn te zeggen , dat wij de zee bereikten , 

 maar het gezigt van den open oceaan niet krijgen konden , ofschoon 

 wij alle moeite deden om dien te bereiken." Volgens een brief van 

 burke, dien men in het depot bij de Cooper-creek vond, ziet men, 

 dat zij den 11 Februarij 1861 tot den oever van de Carpentaria-golf 

 waren doorgedrongen. 



De terugreis werd langs denzelfden weg ondernomen. Het paard, 



