BURKE'S REIS DOOR HET BINNENLAND VAN AUSTRALIË. 87 



vier kameelen en één van het reisgezelschap, gray genaamd, waren 

 reeds van uitputting bezweken, eer zij den 21 April in het depót- 

 leger te fort Wills aankwamen. Daar zagen zij tot hunne bittere 

 teleurstelling , dat brahe deze legerplaats dienzelfden morgen verlaten 

 had. Zij zelve en hunne kameelen waren te uitgeput om de vertrok- 

 ken karavane in te halen. De eenige vertroosting bij deze teleur- 

 stelling was de door brahe achtergelaten proviand. »Onze teleurge- 

 stelde verwachting bij het zien van de verlatene legerplaats," zegt 

 wills, «kan men zich ligt voorstellen. Teruggekeerd in uitgeputten 

 toestand, na een bezwaarlijken togt van vier maanden, op welken wij 

 met de grootste ontberingen te kampen hadden , zijn onze beenen zoo 

 verlamd, dat ieder van ons eerst het beproeven moet, of hij ook een 

 paar ellen ver gaan kan. De inspanning , die er toe gevorderd wordt 

 om slechts een paar schreden de geringste hoogte op te stijgen , zon- 

 der daarbij met eenigen last bezwaard te zijn , wekt een onbeschrij- 

 felijke smart en een gevoel van hulpeloosheid." Deze stijfheid en 

 verlamming verbeterde echter weldra door het gebruik van de provi- 

 and, die zij hadden gevonden. 



Na vier of vijf dagen in het leger vertoefd te hebben werd de reis 

 weder voortgezet. Het was bürke's plan om langs de Cooper-creek 

 over Mount-Hopeless naar Adelaïde te trekken. Maar kort na de 

 afreis bezweken reeds de beide kameelen , de twee eenige lastdieren 

 die zij hadden, kort na elkander. Zij moesten dus alles behalve het 

 allernoodigste achterlaten en ieder met een last van 30 pond bezwaard 

 de reis voortzetten. Weldra was het eenige middel van bestaan het 

 verzamelen van het zaad van de Nardoo-plant, waaruit zij Nardoo- 

 koeken bereidden. Naauwelijks waren zij vijf dagen langzaam voort- 

 gesukkeld, of zij zagen zich door gebrek aan water gedwongen naar 

 het depot terug te keeren. Op eenigen afstand vonden zij eenige 

 verlaten hutten van inboorlingen, waarin zij hun kwartier namen. 

 Wel konden zij nu en dan van de inboorlingen eenige visschen op- 

 doen, maar hadden ook alle moeite om het weinige, dat zij nog beza- 

 ten, tegen hunne roofgierigheid te beschermen. De heer wills, die 

 intusschen het depot bezocht en daar een berigt van hun toestand, in 

 den grond begraven, achtergelaten had, berigtte, dat hij op zijn een- 



