92 DE MIEREN BUITEN EUROPA. 



doorschijnende granaten gevuld was , uit welke , zoo als hij zeide , in 

 eene streek van Nieuw-Mexiko de mierenhoopen bestaan. 



In Nieuw-Grenada zag fröbel eene zeer kleine mierensoort , van 

 welke eene schaar een grooten, dooden schorpioen bemagtigde en zich 

 zoo regelmatig rondom hem verdeelde en zoo geregeld arbeidde, 

 dat het haar gelukte het dier bij een witten muur op te brengen , ver- 

 volgens langs de benedenzijde van een zolderbalk heen en daar in een 

 gat van dien balk te bezorgen. Hij zag daar ook eenmaal den optogt 

 van eene mierenkolonie , die in digt gedrongen rijen uit een gat in den 

 muur over de veranda heen in een ander trok. Het trok daarbij zijne 

 aandacht, dat de schaar uit mieren van zeer verschillende gestalte en 

 grootte bestond en dat eenige kleine kevers mede marcheerden. — 

 Graaf c. von görtz nam in Britsch-Guyana eene schaar kleine mieren 

 waar, die in zijne kamer verscheen, nadat daar toevallig een kruipend 

 dier van een duim lang dood getrapt was. Eenige van deze diertjes 

 grepen den eenen voet van het doodgetrapte dier als een disselboom , 

 gingen daarmede vooruit en gaven de rigting aan den togt; anderen 

 trokken mede, anderen schoven op en zoo ging het voertuig naar den 

 muur en daartegen op. — Castles berigtte in het jaar 1790, dat de 

 suikermier in Nieuw-Grenada groote verwoestingen in de suikerplan- 

 taadjes aanrigtte , waartegen niets te doen viel, hoewel de regering 

 een prijs van 20,000 pond sterling voor een zeker tegenmiddel uit- 

 loofde. Deze mier is donkerrood en van middelbare grootte en be- 

 dekte destijds de wegen somtijds uren lang. Zij at van de boven den 

 grond staande deelen van het suikerriet niet het geringste , onder- 

 mijnde slechts zijne wortelen en leefde alleen van doode en levende 

 dieren, doode ratten, jong gevogelte enz. Zij ondermijnde ook de 

 oranjeboomen en bragt deze tot sterven. 



Barboteaü, regeringsraad op Martinique, beschreef in 1776 de 

 verwoestingen , welke kleine suikermieren daar op gelijke wijze in 

 het suikerriet aanrigtten. Zij leefden het liefst van de bladluizen van 

 het suikerriet , maar vermeerderden zoo ontzaggelijk , dat zij uit de 

 suikervelden te voorschijn braken, de hoenders in de hokken dood- 

 beten en opaten, het weidende vee overvielen en bedekten, mond, 

 neus en luchtpijp vulden , totdat het dood nederstortte en van haar 



