VAN GUYANA IN SEPTEMBER TOT NOVEMBER 1861. 101 



aankomst onderrigt. Ik zette hem nu het doel der reis uiteen en 

 benam hem alle vrees, zoodat hij beloofde ons de noodige negers te 

 bezorgen en besloot dadelijk met mij te gaan. 



Na een kort oponthoud voeren wij af, en reeds om 4 uur was ik 

 op Piket terug, terwijl de Granman aan de overzijde der rivier 

 bleef om zijne kleeding aan te doen. Deze bestond uit eene Neder- 

 landsche generaalsuniform en een hoed met witten pluim , beide met 

 valsch galon bezet; zijne broek van gestreepte zomerstof was hem te 

 wijd en te kort. Een verbleekte Nederlandsche sjerp en een paar 

 oude epauletten , die de een of ander medelijdende luitenant hem ge- 

 schonken had, voltooiden het geheel; het duurde echter meer dan een 

 uur, voordat de Granman ons zijne opwachting maakte, want ter 

 naauwernood hadden de op Piket zich bevindende personen van aan- 

 zien de komst van hun opperhoofd vernomen , of allen spoedden zich 

 over de rivier om voorloopig met hem te beraadslagen. Wij maakten 

 natuurlijk bij de ontvangst niet vele omstandigheden , maar kwamen 

 dadelijk tot de zaak , waarop wij tot onze verwondering moesten 

 hooren, dat het hem niet mogelijk was ons de noodige negers te 

 verschaffen, noch dat hij veroorloven kon, dat de Bonni-negers ons 

 gedurende de verdere reis op de Tapanahoni begeleidden ; hij had 

 met de Indianen van het binnenland een vreeselijken eed gezworen , 

 nooit een Europeaan noch eenigen anderen vreemdeling den weg naar 

 hen te wijzen, en zou zonder twijfel zijn leven verliezen, als hij 

 dezen eed niet hield. De eenige oorzaak van hunnen tegenzin om 

 ons den weg te wijzen was niets anders 'dan de vrees, dat hun hin- 

 derpalen in den weg zouden gelegd worden in hunne handelsver- 

 bindtenissen met de Indianen; wij scheidden dus onverrigter zake. 

 Indianen en Bonni-negers bezochten nu den Granman in het dorp Piket, 

 en deze wist hen zoo bang te maken, dat den volgenden morgen allen 

 eenstemmig weigerden ons verder te begeleiden. 



Wij waren nu in een moeijelijken toestand ; zonder Indianen en Bonni- 

 negers was het bijna niet mogelijk de verdere reis te ondernemen, want 

 buiten de 4 Manna-negers en de 3 Surinamiërs hadden wij niemand, daar 

 de beide tolken op Poligoudou waren achtergebleven ; met 7 man echter 

 3 booten misschien eene maand lang tegen watervallen en snelvlietende 



