102 NEDERLANDSCH-FRANSCHE EXPEDITIE DOOR DE BINNENLANDEN 



plaatsen stroomopwaarts te roeijen en zonder wegwijzer eene rivier te 

 bevaren, die geen van ons kende, bleef voorzeker een groot waagstuk. 

 Reeds waren 3 dagen sedert de komst van Beiman verloopen, in 

 welken tijd hij voortdurend palavers of groetoes met zijne onderge- 

 schikten gehouden had; verscheidene hanen waren geslagt om uit 

 hunne ingewanden den wil der goden te lezen : maar niets schonk ons 

 gunstige uitkomst. 



Wij besloten dus bon gré mal gré alleen af te reizen. De Caraiben 

 stonden in twijfel wat zij doen zouden, en het zou mij gemakkelijk 

 gevallen zijn de meesten tot voortzetting der reis met ons te be- 

 wegen, doch men geloofde niet genoeg levensmiddelen te hebben en 

 zond hen dus naar hunne dorpen terug. Alleen 3 koos ik uit hen uit, 

 en nadat wij op nieuw alles hadden aangewend om de Bonni-negers 

 te bewegen ons te vergezellen, en beloften en bedreigingen vruchte- 

 loos waren gebleven , voeren wij 's morgens den 7den October af. 

 De heer R. , de Fransche commissaris, was op Piket achtergebleven 

 om het toezigt te houden over de vele achtergelatene goederen en over 

 de booten. 



Met verwondering staarden allen ons na en nu eerst waren de bosch- 

 negers bevreesd voor den toorn der Fransche regering , wier militaire 

 posten digter bij hen lagen dan de onze, en aan wie zij reeds in 

 vroegere jaren beloofd hadden de vaart op de bovenrivier aan niemand 

 te verhinderen. Er kwamen dus, zooals wij dan ook vermoed hadden, 

 omstreeks 12 krachtvolle negers achter ons aan, juist toen wij bezig 

 waren onze booten over den eersten val te voeren en smeekten ons 

 dringend , hun verlof te geven om ons verder te brengen. Wij namen 

 nu vijf hunner in onze dienst, onder beding, dat zij ons nog een onzer 

 booten , benevens 5 Bonni-negers zouden brengen , wat dan ook 

 dadelijk geschiedde. Reeds den 2den dag bereikten wij het laatste 

 hunner dorpen, Miranda loo. De dorpen dezer negers liggen in eene 

 streek van ongeveer 12 uur lengte, en als ik de bevolking op 1000 

 zielen stel, zal dat wel het maximum zijn. Zij zoowel als de Bonni- 

 negers zijn vrij ; zij bewonen eene vruchtbare aan wild en visch rijke 

 landstreek , en toch is hun aantal sedert de 100 jaren , die zij in deze 

 wouden hebben doorgebragt, aanmerkelijk verminderd, daar de be- 



