VAN GUYANA IN SEPTEMBER TOT NOVEMBER 1861. 109 



dat hij beter geschikt zou zijn voor de Eskimo's , dan in de nabijheid 

 van den evenaar. De vrouwen zijn klein en afzigtelijk ; de uitdrukking 

 van haar gezigt is dezelfde als bij de vrouwen der Karaiben, Haar 

 eenig kleedingstuk is een schort van koralen , even als bij de vrouwen 

 der Arowakken ; slechts is het grooter en minder schoon geteekend , 

 meestal bruin, blaauw en wit. De haren zijn bij mannen en vrouwen 

 kort afgesneden , de laatste dragen om den hals verscheidene snoeren 

 van apentanden , koralen , gekleurde boonen en zaadkorrels , welke 

 onder den naam van Afrou en Arewepi naar de kolonie komen en 

 door de negerinnen gretig gekocht worden, — zoodat zij bij iederen 

 arbeid er door gehinderd worden. Beide geslachten zijn 's morgens 

 steeds met roucou of orlean besmeerd. Zij schijnen met de westelijk 

 wonende Indianen in geen verband te staan, want zij hebben zelfs 

 geen cassave-stampers, die toch de Macussis aan de meeste Indianen 

 van Guyana leveren; zij gebruiken daarvoor platte granietplaten, op 

 wier ruwe vlakte zij de wortels wrijven. In het struikgewas van het 

 dorp vond ik twee soorten van Solaneën , wier vruchten de Indianen 

 raauw eten. De eerste soort is omstreeks 8 voet hoog , heeft 2 voet 

 lange, breede , behaarde en stekelige bladeren, benevens eene groen- 

 achtige bloem , die uit den oksel der bladeren te voorschijn komt. De 

 plant is geheel en al met haar en met stekels bedekt ; rijp is de 

 vrucht geel en ziet er uit als een kippenei. De andere soort is veel 

 kleiner; de lengte der bladeren bedraagt tot ongeveer 6 duim; de 

 bloesem is blaauw ; de vrucht , iets grooter dan een ei , heeft 3 uit- 

 steeksels. Van de laatste soort heb ik reeds door te zaaijen jonge 

 planten in mijnen tuin verkregen. 



Wij hoorden nu van de Bonni-negers , dat omstreeks negen uren ten 

 oosten van dat dorp, aan de Litani-kreek, een ander Indianendorp lag, 

 waarheen een weg leidde en waar zij menigmaal uitmuntende jagthonden 

 van de Indianen inruilden, en dat er een andere weg was twee uren 

 boven het dorp aan de Lava, op welken men den eersten dag den voet 

 van het Tumucumaque-gebergte bereikte, den tweeden en derden dit 

 overtrok om den vijfden aan den oever der Jari te komen, die zich in de 

 Amazonen-rivier ontlast. Aan deze wonen Indianen van een anderen 

 stam, die zeer ervaren zijn in het vervaardigen van hangmatten van 



