VAN GUYANA IN SEPTEMBER TOT NOVEMBKR 1861. 111 



aan den regteroever uitstak en gedeeltelijk begroeid, maar op hare 

 steile hellingen en op den top kaal was. Aanstonds werd besloten 

 ons leger op te slaan en den anderen dag de rots te beklimmen, die 

 ons zonder twijfel een gezigt moest verschaffen op het gebergte. Wij 

 gingen den volgenden morgen op weg. Vooraan liepen verscheidene 

 Bonni-negers en mijne Indianen , de rigting was noordwest en leidde 

 over twee heuvels , tusschen welke zich moerassen met Pinapalmen be- 

 vonden, de eerste, die wij sedert Armina zagen. Wij hadden ons in 

 twee partijen verdeeld, van welke de Nederlandsche topograaph en ik de 

 rots van de zuidzijde , de overige heeren echter haar van de westzijde 

 wilden bestijgen. 



Na omstreeks | uur aanhoudend klimmen , bereikten wij zonder groote 

 vermoeidheid eene rotsplaat , van welke wij het gebergte voor ons 

 zagen liggen. Ongelukkig was de dag mistig en de verre bergen niet 

 gemakkelijk te onderscheiden. Wij bemerkten overigens met verdriet, 

 dat wij ons in het geheel niet op de rots , maar op een op een kegel 

 gelijkend uitstek van deze bevonden , en hoorden ook ter zelfder tijd 

 het roepen en schieten onzer togtgenooten , die de hoofdrots gevonden 

 hadden en haar thans beklommen. Wij moesten nu om tot hen te 

 komen ten minste 400 voet naar beneden klimmen om de kloof over 

 te komen, die ons scheidde. Deze kant was bijzonder steil en groote 

 rotsblokken, die dikwijls bij de 40 voet hoogte hadden, hingen over 

 ons. Alles was met bamboes begroeid en de weg zoo steil, dat wij 

 ons op den rug liggende naar beneden lieten glijden. Toen wij in de 

 kloof, die het meest woeste schouwspel aanbood, dat ik ooit in Guyana 

 vond, aangekomen waren, zagen wij voor ons op een granietblok een 

 prachtigen, ongemeen grooten jaguar, die ons bedaard aankeek en 

 scheen in te wachten. Een Bonni-neger schoot op hem, doch zonder 

 hem te raken, hoewel hij geen 30 passen van ons verwijderd was. 

 Wij bestegen nu de rots, terwijl wij ons tusschen Agaven, Bromelien 

 en andere stekelige gewassen een doortogt baanden naar het gezelschap. 

 Het scheen niet mogelijk verder te komen , hoewel wij ter naauwer- 

 nood de halve hoogte bereikt hadden ; wij keerden dus naar ons 

 leger terug. 



Den 20sten November werd bepaald de Lava nog zoo ver op te varen, 



