112 NEDERLANDSCH-FRANSCHE EXPEDITIE DOOR DE BINNENLANDEN 



als men in één dag kon doen en dan terug te keeren. Het hoofd der 

 Fransche expeditie , de heer V. en ik wilden nog eenmaal naar de 

 rots om zoo mogelijk den top te bestijgen. Daar de heer V. den af- 

 zonderlijken rotskegel niet had bestegen en de kloof daartusschen en 

 de hoofdrots wenschte te zien , zoo kozen wij den weg , dien ik den 

 vorigen dag begaan had. Wij hadden schoon helder weder en beste- 

 gen spoedig de rotskruin , vanwaar wij ons in de kloof begaven , wier 

 verschillende holen wij onderzochten , doch geen spoor van een jaguar- 

 nest vonden, zoo als ik vermoed had. 



Het was ten 11 uur, dus in de grootste hitte van den dag, dat 

 wij begonnen de hoofdrots te beklimmen, waar wij tot aan onze rust- 

 plaats van den vorigen dag geene zulke groote zwarigheden onder- 

 vonden. De sporen van zoo vele menschen hadden eene soort van 

 weg gemaakt; doch hoe hooger wij klommen, des te moeijelijker werd 

 het. In de kloven , die het regenwater langzamerhand had gevormd , 

 klouterden wij verscheidene 100 voet hoog, ons vasthoudende aan de 

 bladeren der Agave , die hier weelderig groeit , of aan de lange sten- 

 gels eener niet minder dikwijls voorkomende geel bloeijende Orchidee. 

 Tegen de kruin was de helling minder steil. Op deze bevindt zich 

 een boschje van bloeijende Heliconiën , waarin wij een weinig uitrust- 

 ten en uit de bladstelen dezer planten , waarin zich het regenwater 

 verzamelt, onzen dorst leschten. Ik was geheel en al nat van het 

 zweeten. Wij hadden nu tot aan de kruin weder een hoogst gevaar- 

 lijken weg aan den rand van een meer dan 100 voet diepen afgrond. 

 Op het vlakke der rots waren groote streken met eene soort van 

 Bromelie bedekt, die volkomen geleek op de kroon eener ananas; 

 alleen droeg zij in plaats van eene vrucht een 3 voet hoogen stengel , 

 waaraan eenige verdroogde zaadhuisjes hingen. In eene rotsspleet bo- 

 ven een diepen afgrond bloeide eene prachtige Isertia en op een der 

 kaalste plaatsen van de kruin vond ik verscheidene planten van den 

 arrowroot (Maranta arundinacea) , even als op eene andere plaats, waar 

 zich eenige aarde had verzameld, eene plant der Jatropha Manihot. 

 Vermoedelijk zijn de zaden , ten minste der laatste , door den wind 

 daar heen gevoerd. 



Wij hadden nu een panorama voor ons, dat zich van het oosten 



