VAN GUYANA IN SEPTEMBER TOT NOVEMBER 1861. 113 



naar het zuidwesten uitstrekte , want het gezigt op het noorden was 

 ons door de misschien nog 40 voet hoogere kruin, die onmogelijk te 

 beklimmen was, benomen. Beneden ons lag een golvend land, 

 welks verheffing ten hoogste 200 voet kon bedragen , en daardoor 

 stroomde de Lava, van welke men alleen een kleine streep kon zien. 

 Het Tumucumaque -gebergte , welks hoogste bergen niet over de 3000 

 voet hoogte hebben , liep van het N.W. naar het Z.O. en de digtstbij 

 gelegene bergen waren van 6 tot 7 uur van ons verwijderd. Het be- 

 staat uit kegels, koepels en in de lengte loopende ruggen en herin- 

 nerde mij levendig de Zwabische alpen , die ik juist voor een jaar 

 bezocht had. Ik vond bergen als den Achalm , Teek en den Neuffen , 

 maar terwijl ik den Ofen zocht , trachtten wij te vergeefs onder de 

 breede bladeren der Agave beschutting te vinden tegen de brandende 

 zonnestralen. In het Z.O. lagen bergen, als lichte blaauwe wolken, 

 die ten minste 40 uur van ons verwijderd waren; het geheel was door 

 één onmetelijk bosch bedekt, nergens zag men een spoor van men- 

 schen. Van onze begeleiders waren ons alleen een Karaïber , een 

 Arouhoujana en de Braziliaansche Indiaan gevolgd; de anderen waren 

 achtergebleven , en wij zijn wel de eenige menschen , die ooit den top 

 bestegen ; de hoogte bedroeg ten minste 700 voet. Zoo verscheiden 

 ook de gedaante der bergen waren , die voor ons lagen , aan wie de 

 verschillende tinten en schakeringen van groen tot indigo en helder 

 blaauw eene eigene bekoorlijkheid verleenden, zoo maakte het toch 

 een pijnlijken indruk in deze wildernis naar beneden te blikken , waarin 

 men ter naauwernood kon bespeuren , dat zij door eenige menschen be- 

 woond is, die nog onder elkander als wilde dieren vechten, terwijl 

 millioenen hier in overvloed konden leven. 



Nadat wij eene schets van het gebergte gemaakt hadden , namen wij 

 den terugweg aan, waar ik in eene rotsspleet een schoone mij onbe- 

 kende varen vond, met welke ik benevens eenige orchideën den Arou- 

 houjana belastte. Na % uur waren wij weder aan den voet van de 

 rots, terwijl wij tot het opklimmen bijna 2 uur hadden noodig gehad. 



Wij vonden in het leger reeds de 2 Nederlandsche topographen , 

 die de rivier hadden opgevaren , tot daar waar zij zich in verscheiden 

 kreeken verdeelde, die in het drooge jaargetijde zelfs niet met de 

 1863. 8 



