LEVEN IN DE DIEPTE DER ZEE. 



Elke afdeeling der wetenschap kan voorbeelden aanwijzen van ontdek- 

 kingen , waardoor zaken aan het licht zijn gekomen , van welke men 

 vroeger niet droomde of wier bestaan zelfs geloochend werd op grond 

 van negative bewijzen , in welke laatste men te vaak uit eene zekere 

 traagheid berust, en waarop men dan te gereed is eene soort van 

 wetenschappelijke orthodoxie te bouwen , — liever dan zijn oordeel 

 op te schorten en de moeite te nemen van een nieuw onderzoek. 

 Maar op geen veld der wetenschap hebben oude opvattingen waarschijn- 

 lijk eene meer volkomene omwenteling ondergaan , dan op dat van 

 de zoölogie der zee , voor zoo ver aangaat het leerstuk van de groot- 

 ste diepte, waarop dieren in de zee kunnen leven. Men nam aan, dat 

 het leven in de zee snel afnam naar evenredigheid van de toenemende 

 diepte , en dat onze dieplooden zeer spoedig aankwamen in eene 

 streek, waarin geen zonnestraal doordrong, maar waar de wereld der 

 wateren voor eeuwen in onafgebrokene stilte en duisternis rustte. Er 

 bestond evenwel weinig grond voor de volstrektheid, die men aan 

 deze opinie, als aan een vaststaand dogma, toekende, want, gelijk 

 dr. wallich in zijn werk: The Norih Atlantic Sea Bed (London 1862) 

 herinnert, verhaalde reeds in 1819 sir john ross , dat hij in de Baf- 

 finsbaai verschillende » zee wormen" en andere dieren had opgehaald 

 uit diepten, veel grooter dan die, op welke men het er voor houdt 

 dat alleen dierlijk leven bestaan kan ; en nagenoeg dertien jaren later 

 gaf ook sir james ross berigt van levende dieren uit zeer groote 

 diepten in de zuidpoolzeeën opgehaald. Maar deze gewigtige ontdek- 

 kingen trokken de aandacht niet tot zich. Om te doen zien, welke 

 de redenering is van uitstekende mannen over dit onderwerp, haalt 

 wallich een geologisch leerboek van page (Advanced Text BooJc of 

 Geology) aan, waarin wij vinden, dat » volgens proeven, water op 



