LEVEN IN DE DIEPTE DER ZEE. 121 



volgt , dat hoe dieper de waterlaag , des te grooter de hoeveelheid 

 lucht moet zijn , die er in bevat is." Maar de oceaan is niet een ge- 

 sloten vat, waarin het water en de lucht zamengedrongen zijn zonder 

 te kunnen ontsnappen , en , zoo het water op de diepte van eene mijl 

 meer lucht bevat dan de boven liggende lagen, moet dit worden te 

 weeg gebragt door de werking van eene krachtige aantrekking , die 

 toeneemt met de zamendrukking , zoodat elke waterlaag de lucht van 

 de boven haar gelegene laag aantrekt, en op hare beurt door de on- 

 der haar liggende laag daarvan beroofd wordt. — Dit mag zoo zijn; 

 doch wij houden het voor niet bewezen , dat dit het geval is in eene 

 toenemende evenredigheid op alle diepten. De proefnemingen van 

 de Bonite zijn niet op zeer groote diepte genomen; de grootste was 

 slechts van 2243 Parijsche voeten. Zij schijnen echter aan te toonen, 

 dat , terwijl de hoeveelheid stikstof afneemt , naarmate de drukking groo- 

 ter wordt , die van het koolzuur en de zuurstof aanmerkelijk toeneemt , 

 en zich zoo sterk zou kunnen ophoopen , dat zij hoogst schadelijk zou 

 worden , indien dit niet belet werd door de gedurige vorming van 

 koolzuren kalk. 



Wij mogen uit het voorgaande besluiten, dat wezens uit de diepe 

 zee aldaar kunnen ademhalen , op dezelfde wijze als de op gelijke 

 wijze bewerktuigde bewoners van de digter bij de oppervlakte gele- 

 gene streken. Maar hoe voeden zij zich ? De zeester kan het diertje 

 verslinden, dat in de foraminiferen-schelp woont; maar wat moet dit 

 laatste doen , wanneer de behoefte aan voedsel zich gevoelen doet ? 

 Dr. wallich stemt de moeijelijkheid toe, om hierop een antwoord te 

 geven zonder de toevlugt te nemen tot eene wijze van voeding, waar- 

 voor , zooals hij zegt , geen erkend feit als bewijs kan worden aange- 

 voerd. De natuurkenners zijn gewoon op onvoldoende zekerheidsgron- 

 den , maar met het oog op wel bekende feiten , aan te nemen , dat 

 geen dier niet-organische stof kan assimileren, die niet vooraf door 

 planten in den kreits van het leven gebragt is. Dr. wallich veron- 

 derstelt, dat, indien de protozoën, de infusorien, den koolzuren kalk, 

 die hunne schelpjes vormen moet, uit het water kunnen afscheiden, 

 zij ook in staat zijn om een dergelijk regtstreeksch gebruik te maken van 

 andere niet-organische stoffen, ten einde hun tot voedsel te dienen. 



