TWEE SNEEUWBERGEN IN HET HAET 

 VAN AFEIKA. 



Afrika blijft steeds het land , hetwelk in zijn binnenste nog altijd 

 een ruim veld aanbiedt om belangrijke ontdekkingen aan het licht te 

 brengen. Met hoeveel moed en volharding het in de laatste tientallen 

 jaren ook door wetenschappelijk gevormde mannen in alle rigtingen 

 doorkruist mag zijn , er blijven nog altijd streken van groote uitge- 

 breidheid over , die met een digten sluijer zijn bedekt. Maar het is, 

 alsof juist die geheimzinnigheid , waarin Afrika's binnenland gehuld 

 ligt , voor den onderzoekenden geest een des te sterker prikkel is 

 om vele bekwame en ondernemende mannen derwaarts te drijven. Er 

 gaat dan ook geen jaar voorbij , waarin niet sommige tot hiertoe duis- 

 tere punten uit de land- en volkenkunde van dat werelddeel in een 

 helder licht treden. 



Sedert 1848 was het ontzaggelijke berggevaarte van den Kilimand- 

 scharo bekend geworden. De Duitsche zendeling rebmann ondernam 

 in Mei van dat jaar van zijne zendingspost Rabbai Mpia bij Mombas 

 zijne eerste reis naar Dschagga, welks bergen hij den 11 Mei bereikte. 

 Des morgens om 10 uur trof het hem, dat de top van een dezer 

 bergen met eene witte wolk, die een zeer eigenaardig aanzien had, 

 bedekt was. Toen hij zijnen gids vroeg, wat dit mogtzijn, kreeg hij 

 tot antwoord: «koude", en spoedig werd hij er van overtuigd, dat die 

 witte wolk niets anders was dan sneeuw. Later vernam rebmann, 

 dat zijn gids , een Suaheli van de kust , die witte massa's voor zilver 

 had gehouden. Hij was loos genoeg om van dit vooroordeel gebruik 

 te maken , door eenige lieden uit Dschagga te huren , die den berg 

 beklimmen en hem zooveel zilver zouden medebrengen , als zij maar 

 konden dragen. Natuurlijk kwamen zij met geen zilver, maar met 

 water terug. Rebmann merkt op , dat hem nu al die zonderlinge ver- 

 halen van een ontoegankelijken goud- en zilverberg in het binnenland , 



