TWEE SNEEÜWBERGEN IN HET HART VAN AFRIKA. 127 



digt , bijna ondoordringbaar woud , op welks paden men zelfs geen 

 gebruik van lastdieren kon maken , in het van zebra's en olifanten 

 wemelend oord Mdigno en had op den 10 November 1849 een schoon 

 uitzigt op den Kilimandscharo en Dschagga. De sneeuwberg stak zijn 

 top ver boven den Ndara en Buro uit. Zelfs op verren afstand kon 

 hij duidelijk waarnemen, dat de witte stof op den bergtop niets anders 

 dan sneeuw kon zijn. Toen de hemel omstreeks tien uur bewolkt 

 werd, verdween die witte stof achter wolken van roodachtige kleur. 

 »Dit is het," zegt krapf , «wat ik en al mijne lieden gezien hebben , 

 en wat ieder na mij komende reiziger zien zal , voorondersteld dat het 

 weder helder is en de waarnemer noordelijk van den berg Maungu 

 zijn standpunt heeft." 



Op de reis naar Ukamboni ontdekte krapf in December een tweeden 

 sneeuwberg, den Kenia. »Ik kon hem bij heldere lucht duidelijk 

 zien", zegt hij. »Hij geleek op een ontzaggelijken muur, op welks top 

 ik twee groote torens zag uitsteken ; zij staan niet ver van elkander 

 en geven aan den berg een indrukwekkend voorkomen. De Kili- 

 mandscharo heeft een op een koepel gelijkenden top ; de Kenia gelijkt 

 daarentegen meer op het dak van een huis." 



Het berigt, dat er in oostelijk Afrika, onder den evenaar, twee 

 geweldige sneeuvvbergen ontdekt waren, wekte algemeene opmerk- 

 zaamheid. Maar in Engeland waren er velen, die aan deze berigten 

 geen geloof hechtten; zij betwijfelden, dat die bergen werkelijk met 

 sneeuw bedekt zouden zijn. Rebmann en krapf bleven er echter bij , 

 en de laatste verklaarde in 1858 herhaaldelijk, dat al de theoriën , 

 door engelsche geographen voorgesteld , voor de werkelijke aanschou- 

 wing van duidelijke feiten in het niet verdwijnen. 



Men kan zeggen, dat die twijfelingen thans geheel zijn weggenomen 

 door den laatsten reiziger in die streken , den Duitschen baron kakel 

 von der decken. Oorspronkelijk had hij het plan zich in oostelijk 

 Afrika aan albert roscher aan te sluiten en met dezen de groote 

 meren in het zuiden te onderzoeken. Toen hij in 1861 in Zanzibar 

 aanlandde , was reeds roscher door een inboorling vermoord. Ook 

 deden zich tegen zijn oorspronkelijk plan zulke groote beletselen op, 

 dat hij zich gedwongen zag het op te geven. Hij verbond zich nu 



