TOT ONS ZONNESTELSEL ÜEHOORENDE. 



135 



-1 



Fig. 1. 

 Gesteld, dat de aarde zich in A bevindt, terwijl Mercurius om de 

 zon , hier door Z aangeduid , haren loop volbrengt. Als de planeet 

 zich in a, dus tusschen de zon en de aarde bevindt, keert zij ons hare 

 donkere zijde toe en is voor ons onzigtbaar. Is zij in b gekomen f 

 dan zien wij van haar een smallen sikkel. Staat zij in c , dan toont 

 ze ons het licht van haar eerste kwartier en staat, van de aarde ge- 

 zien, zijwaarts van de zon. Gaat zij voort tot cl, dan vertoont zij nog 

 grooter verlichte oppervlakte , maar nadert ook merkelijk tot de zon. 

 Is zij in e gekomen, dan houdt ze ons, evenals de volle maan, haar 

 geheele verlichte schijf voor , maar staat ook zoo geheel in de stralen 

 der zon , dat zij daardoor voor ons onzigtbaar wordt. Zoo gaat zij dan 

 verder wel met afnemende schijf, maar met toenemenden afstand van 

 de zon , namelijk van de aarde gezien , door haar laatste kwartier ƒ , 

 totdat zij weder in a hare donkere zijde ons toekeert. 



Maar uit deze figuur kan men ook duidelijk opmaken , dat de schijf 

 van Mercurius , van onze aarde gezien , aanmerkelijk in grootte moet 

 verschillen. Op haren versten afstand vertoont zich haar middel lijn 

 onder een hoek van 4"4 , in haar naasten stand wast die hoek tot 

 12" aan. Gemiddeld heeft hij eene waarde van 6' 75. De volgende 

 figuur geeft ons eene juiste voorstelling van dit verschil in schijnbare 



