138 OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHEID DER LIGCHAMEN , 



in A den horizon voor. Indien de zon nu in B staat , dan raken de 

 zonnestralen de aarde en verlichten nog het geheele voor A zigtbare 

 gedeelte van den dampkring. Het is het oogenblik van den zonson- 

 dergang. Is de zon beneden den horizon tot in Z gedaald, dan wordt 

 zij in A niet meer gezien en het gedeelte van den dampkring onder 

 de lijn Z D gelegen wordt niet meer door haar verlicht; het daar 

 boven gelegen gedeelte D E F G wordt echter nog door de zon be- 

 schenen. Gaat de zon tot in 71 , dan wordt nog alleen het boven de 

 lijn Z' E gelegen deel des dampkrings E F G verlicht, is zij in Z" , 

 alleen het boven Z" F gelegen deel F G. Is de zon eindelijk in Z'" 

 gekomen , dan raakt zij den dampkring alleen in den horizon ; de sche- 

 mering, van lieverlede verminderd, is geheel opgehouden ; het is nacht 

 geworden. 



Nemen wij daarbij den hoogen graad van warmte in aanmerking, 

 die van de zon op deze planeet afstraalt, dan laat zich zeer wel den- 

 ken , dat, zoo op haar water bestaat, dit niet anders dan in dampvor- 

 migen toestand verkeeren kan. Daar de waterdamp weder eene ont- 

 zaggelijke massa water moet absorberen, zoo is het zeer wel mogelijk, 

 dat de dampkring, die Mercurius omgeeft, deze planeet tegen de ge- 

 weldige zonnehitte beschermt. De gevolgtrekking, die wij met opzigt 

 tot de temperatuur van Mercurius uit de nabijheid van de zon afleiden , 

 geeft ons dus geen absoluten maatstaf aan de hand om over de wer- 

 kelijke temperatuur bepaald te oordeelen, omdat wij onbekend zijn 

 met oorzaken , welke daar zouden kunnen zamenwerken om die tem- 

 peratuur aanmerkelijk te matigen 



Bij de schijngestalten van Mercurius is nog eene omstandigheid aan 

 het licht gekomen, die ons althans iets betreffende zijne natuurlijke ge- 

 steldheid kan leeren. Indien de oppervlakte van de planeet geheel 

 elfen was , dan zoude zij , zoo dikwijls zij zich als een sikkelvormig 

 maantje vertoonde , eindigen in twee scherp gepunte horens aan de 

 beide uiteinden, waar de omtrek van de planeet gesneden wordt door 

 de lijn , welke de door de zon verlichte dagzijde van de planeet van 

 de donkere of nachtzijde scheidt. Maar nu neemt men somtijds waar, 

 dat een der horens en wel aan de zuidzijde zich niet scherp, maar 

 eenigzins afgeknot en stomp voordoet. Prof. kaiser ontdekte insgelijks 



