TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE. 145 



schemerlicht heeft de sterrekundige schröter het besluit opgemaakt , 

 dat de straalbuiging op Venus nagenoeg moet overeenkomen met die, 

 welke wij op onzen aardbol aannemen , dat zij bij gevolg met een na- 

 genoeg even hoogen dampkring moet omgeven zijn. 



Het bestaan van eenen dampkring van Venus wordt nog door eene 

 belangrijke omstandigheid bevestigd. Alle sterrekundigen , die Venus 

 met aandacht hebben gadegeslagen, hebben opgemerkt, dat de buiten- 

 zijde, die naar de zon is gekeerd, schitterender verlicht is dan de 

 tegenovergestelde binnenzijde. Schröter heeft gemeend duidelijk te 

 bemerken, hoe dat licht van den buitenrand af in schitterenden glans 

 van lieverlede afneemt en doffer wordt, naarmate men den binnenrand 

 nadert. Geen wonder. De zonnestralen toch , die den buitenrand van 

 de planeet treffen en van daar weerkaatst worden , hebben eene minder 

 dikke laag van den dampkring door te gaan dan de zonnestralen, die 

 vallen op de streken , die meer in de nabijheid liggen van den binnen- 

 rand en die van daar worden teruggekaatst. 



Bovendien heeft men opgemerkt , dat de sterren , voor welke de 

 planeet voorbijtrekt, niet oogenblikkelijk aan den rand van de planeet 

 verdwijnen, maar dat zij, in de nabijheid van de planeet gekomen, 

 van lieverlede flaauwer worden, totdat ze eindelijk door het ligchaam 

 der planeet bedekt worden. Hoe nader zij komen aan den rand van 

 de planeet , des te diepere lagen van den Venus-dampkring moet de 

 sterrestraal doorklieven en bijgevolg moet ook het sterrelicht in dezelfde 

 evenredigheid verflaauwen. 



Wij moeten hier nog melding maken van eene andere bijzonderheid , 

 op de oppervlakte van Venus waargenomen. Dominicus cassini ont- 

 dekte reeds in 1666 en 1667 donkere vlekken , die een groot gedeelte 

 van de middellijn der planeet innemen. Hoe flaauw en onbegrensd zij 

 ook zijn mogen , zoo gelukte het toch aan bianchini in 1726 , begun- 

 stigd door een helderen Italiaanschen hemel , zeven zulke donkere 

 vlekken te onderscheiden, die hij zeeën noemde, welke door straten 

 met elkander verbonden waren. Hij teekende hare gedaante en gaf 

 zoo eene kaart van de planeet Venus. 



Andere sterrekundigen , zoo als herschell en schröter , vonden 

 wel somtijds eenige graauwe vlekken op het ligchaam der planeet , 

 1863. 10 



