TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE. 151 



intensiteit op zijne planeet z=z 1 , dan zal hij die op Tellus slechts 

 = 0,518 kunnen stellen. En hoe zal er organisch leven kunnen be- 

 staan , zal hij welligt denken , op een bol , waarop de zon slechts die 

 geringe hoeveelheid licht en warmte afstraalt ? 



Bij haren naasten zamenstand met de aarde zal het den waarnemer 

 op Venus niet moeijelijk zijn, den tijd naauwkeurig af te meten, waarin 

 hare nabuur zich om hare as omwentelt en haren loop rondom de zon 

 volbrengt. Hij zal de lengte der dagen en jaren op Tellus met eene 

 juistheid en naauwkeurigheid opgeven , grooter dan die , waarmede 

 men op Tellus de lengte van dag en jaar op Venus heeft bepaald. 



Maar hij zal nog meer: in haren naasten zamenstand met onze pla- 

 neet zal het den waarnemer in het oog vallen , dat aan de noord- en 

 zuidpool eene streek bestaat, van waar een meer wit en schitterend 

 licht wordt teruggekaatst dan van de daar tusschen gelegen streken. 

 Hij zal daaruit de rigting van de as en van den aequator van onze 

 planeet met meerdere juistheid berekenen , dan wij dat van Venus 

 kunnen doen. Hij zal bevinden , dat de hoek , welken de as van Tellus 

 met hare loopbaan maakt, omstreeks 66'/2° bedraagt, of met andere 

 woorden , dat haar aequator met een hoek van 23V2° op hare eclip- 

 tica helt. Maar heeft hij deze helling gevonden , dan volgt daaruit ook 

 van zelf eene juiste kennis van de klimaten en jaargetijden , inzoo- 

 verre zij door den stand der planeet op hare baan worden bepaald. 

 Maar daar hij bekend is met de intensiteit der warmte op onze 

 aarde , heeft hij nu ook de ware verklaring van die witte lichtende 

 plekken , die hij rondom de Tellus-polen heeft waargenomen. Het is 

 bij hem geene bloote gissing , maar eene vrij stellige zekerheid , dat 

 die plekken ijsgordels moeten zijn, die hij geregeld elk Tellus-jaar 

 aan de pool, waar het zomer is, ziet inkrimpen en aan de pool, waar 

 het winter is, zich ziet uitbreiden. 



In de maan , die hij de aarde als een getrouwe satelliet op hare baan 

 ziet volgen, heeft hij een uitnemend middel om met de meeste juist- 

 heid de massa en den graad van digtheid der aarde te berekenen. 

 De waarneming toch van de wederkeerige aantrekking van Tellus en 

 haren satelliet stelt den sterrekundige op Venus in staat om met eene 

 ongemeene juistheid de massa der aarde te bepalen. Stelt hij de massa 



