DE WORTELS DER PLANTEN. 175 



tot een bosch van jonge eenjarige uitloopers, die den voet van den 

 eeuwen heugenden boom met frisch groen bedekken. 



Nog merkwaardiger zijn die boomen , wanneer de oude stam hol en 

 verteerd is voor een groot gedeelte , en vervolgens op den top van 

 den met humus bedekten stam een nieuwe loot zich ontwikkelt, die 

 zijne wortels langs den ouden stam benedenwaarts zendt. Deze wortels , 

 eigenlijk voor den grond bestemd , worden dan gedwongen om ge- 

 deeltelijk in de lucht zich te ontwikkelen , zoo als men dit op schoone 

 wijze kan aantreffen bij een lindeboom in den Haarlemmerhout , en 

 in een vroegeren jaargang van dit tijdschrift (1853, bl. 145) be- 

 schreven. 



Nog meer in het oog loopend zijn de voorbeelden , die hiervan in de 

 bosschen in Bohème worden aangetroffen en waarvan avagner ons 

 verhaalt. Daar vindt men oude sparren , die de stormen van minstens 

 een vijftal eeuwen reeds moedig getrotseerd hebben. Een reusachtige 

 boom is aan zijn voet in onderscheiden takken gespleten, en rust op 

 dezen als eene reusachtige poort op zijne pijlers. Wij kunnen veilig 

 onder die poort met opgerigten hoofde doorgaan, want tot 8 voet hoog 

 opent zich die zuilengang van wortelen. De boom schijnt uit de diepte 

 opgestegen , als ware het hem te eng in den donkeren bodem , als 

 zocht hij naar boven het noodige licht, dat de naburige reuzen hem 

 zijdelings niet gunnen. Gaan wij een weinig verder , dan ontdekken 

 wij spoedig de oplossing van dit raadsel. Daar zien wij een reuzen- 

 stam , die, van ouderdom inwendig vergaan, omgevallen was. Zijn wor- 

 tel met een stuk van den stam , ter hoogte van 5 ellen , bleef nog in 

 den grond, en op dezen, waarvan het grootste deel reeds in vruchtbare 

 aarde was veranderd , schiet een gansche bundel van jonge sparren op , 

 die elkander den voorrang op deze beperkte oppervlakte betwisten. 

 Dit zijn geen uitloopers, welke de sparren niet maken, maar zij zijn 

 ontstaan uit zaad , dat op dien vruchtbaren bodem ontkiemd is. Allengs 

 verliezen de zwakkeren het in den strijd en eindelijk blijft de krach- 

 tigste alleen over op den ouden stam. Zijne wortels gaan als zuilen 

 rondom naar beneden en winnen jaarlijks in omvang en stevigheid, 

 en wanneer nu eindelijk de oude stam , wiens zamenhang lang ver- 

 broken is , geheel is verdwenen , staat de jonge boom , hoog en sterk 



