DE WORTELS DER PLANTEN. 189 



esch bespeurden. De binnenste en middelste lagen , die tamelijk gelijk- 

 vormig gebouwd zijn , vormen eene soort van tegenhanger tegen het 

 meer compacte buitengedeelte van den jaarring. Met het smaller 

 worden van dezen kan dus niet zulk eene plotselinge toename van 

 poreusheid gepaard gaan, als in de genoemde voorbeelden van eik 

 en esch. 



Het wortelhout van den beuk onderscheidt zich van het stamhout 

 door een minder gelijkmatig weefsel en door grooter poreusheid. Waar 

 de jaarring goed ontwikkeld is, daar vindt men in het binnenste ge- 

 deelte één of twee kringen van zeer wijde , met het bloote oog waar- 

 neembare vaten , terwijl van daar af de vaten in het overige van den 

 jaarring allengs in grootte afnemen. Dit reeds moet het wortelhout 

 van den beuk poreuser maken , maar daarbij komt nog (en dit geldt 

 vooral ook van de smalle jaarringen), dat het aantal vaten veel grooter 

 is in verhouding tot het overige van den jaarring, en dat de in het 

 stamhout van den beuk reeds zoo breede mergstralen hier nog talrijker 

 en breeder zijn, zoodat de hoeveelheid dikwandige houtvezelcellen 

 in den wortel uiterst gering wordt. 



Aldus hebben de wortels van eik , esch en beuk alle een poreuser 

 weefsel dan de stam derzelfde plant , maar deze grootere poreusheid 

 wordt bij allen niet door dezelfde middelen bereikt. Bij de twee 

 eersten zijn de vaten niet wijder dan in den stam, maar het houtcel- 

 lenweefsel daaromheen is veel dunwandiger; bij den beuk daarentegen 

 zijn de houtcellen veel dikwandiger, zoodat zij op zich zelve den 

 wortel digter zouden maken, maar haar aantal is zeer gering, en de 

 aanzienlijke wijdte en het groote aantal der vaten veroorzaakt hier de 

 meerdere poreusheid. 



Men ziet alzoo, dat de wortels onzer meest gewone boomen, nevens 

 belangrijke overeenkomst met den stam , in het inwendig maaksel ook 

 merkwaardige afwijkingen vertoonen. Het bovenstaande moge als 

 eene kleine bijdrage tot de anatomische kennis der wortels en de 

 toepassing daarvan voldoende zijn. Wie zich opgewekt mogt gevoelen 

 om ook andere wortels naauwkeurig te onderzoeken, zal gewis nog 

 een aantal belangrijke bijzonderheden vinden. 



Aan den hoofdwortel ontstaan neven- en bijkomende wortels, zooals 



