DE WORTELS DER PLANTEN. 197 



wortel gedacht worden , en al zijn noch de verklaring van knight , 

 noch die van dutrochet, noch die van wigand toereikend, zoo kan 

 toch niet geloochend worden , dat de wijze van celgroei en van celver- 

 menigvuldiging ook op de rigting van den wortel een belangrijken 

 invloed moet uitoefenen. 



Voor weinige maanden is dit onderwerp weder ter sprake gebragt 

 door een der beroemdste Duitsche kruidkundigen, door w. hofmeister, 

 die niet slechts aan de zoo evengenoemde punten behoorlijk de aandacht 

 heeft geschonken , maar gedeeltelijk daarin ook eene oorzaak van het 

 verschijnsel heeft aangewezen , die vroeger nagenoeg geheel over het 

 hoofd was gezien. Hij merkt op, dat bij de asorganen de onderscheiden 

 weefsels onder eene verschillende mate van spanning staan. Reeds in 

 den jongsten toestand, zoodra het orgaan uit den knop te voorschijn 

 treedt, scheiden zich de weefsels in de zoodanigen, die eene neiging 

 bezitten om zich in alle rigtingen uit te breiden, en in dezulken, die 

 door de genoemde neiging passief worden uitgerekt en daarmede even- 

 wigt houden, doch geïsoleerd eene kleinere ruimte zouden innemen 

 dan in het levende, ongeschonden orgaan. Tot de eerste soort van 

 weefsels behoort het saprijke parenchym van schors, merg , bladvlakte 

 enz. ; de passief uitgerekte weefsels zijn de buitenvlakte der opperhuid 

 en de bundels vaat- en houtcellen. Men ziet dit verschijnsel duidelijk 

 bij jeugdige stengelorganen, wanneer men daarvan doorsneden maakt, 

 die zoo dun zijn, dat de dikte daarvan minder bedraagt dan de mid- 

 dellijn eener cel in de rigting loodregt op de snijvlakte. 



Eene dergelijke snede, die alleen opperhuid en schorsparenchym 

 bevat, kromt zich met de holle zijde aan den kant der opperhuid; 

 de snede, die van het merg tot het hout reikt , wordt hol aan de 

 houtzijde, en de snede, door de van opperhuid beroofde schors tot aan 

 den bast of tot aan het hout gaande, wordt hol aan de binnenzijde. 

 Niet altijd zijn bij stengelorganen dergelijke sneden gemakkelijk te 

 maken, maar zeer ligt zijn die krommingen te zien, wanneer men van 

 de saprijke bladeren van eenlobbige gewassen , b. v. knoflook , Hya- 

 cinthen of Narcissen, de opperhuid voorzigtig aftrekt. Men verkrijgt 

 dan aan de randen der afgetrokken stukken gewoonlijk gedeelten , 

 die alleen uit den buitenwand der opperhuidcellen bestaan. Deze 



