DE WORTELS DER PLANTEN. 207 



grootere oppervlakte zouden moeten hebben. Eindelijk volgt hieruit 

 ook, dat een wortelhaartje de stoffen ontvangt, niet slechts van het 

 onmiddellijk aangrenzend bodemdeeltje , maar van een aantal andere 

 tevens , want de hygroscopische beweging , door de vlakte-aantrekking 

 veroorzaakt, heeft ook eene beweging der opgeloste en gebonden 

 stoffen ten gevolge. 



Voor deze opneming schijnen de plantenwortels anders gebouwd te 

 zijn dan de in water levende. Althans sachs vond , dat , wanneer 

 men in aarde gegroeide wortels in water plaatst of omgekeerd , zij zich 

 vooraf voor den nieuwen toestand (zie ook boven, bl. 169) moeten accom- 

 moderen, alvorens hunne normale verrigtingen te kunnen voortzetten. 

 Zij kwijnen eerst, maar weldra vallen de oude wortelharen af en er ver- 

 schijnen nieuwe , die de opneming dan met kracht doen plaats hebben. 



De wortels zijn in hunne verrigting ook afhankelijk van de overige 

 deelen der plant. Zoo b. v. , wanneer men in den winter een tak van 

 eenen wijnstok in eene warme kas leidt, beginnen de wortels, niet- 

 tegenstaande het koude saizoen , te werken. Evenzoo hebben de tuin- 

 lieden , bij het verplanten van heesters , de gewoonte om de takken in 

 te korten of de bladeren weg te nemen , ten einde de verdamping in 

 harmonie te brengen met den toestand der wortels. 



Welke veranderingen nu het opgenomen vocht in den wortel onder- 

 gaat en hoe het verder door de plant gaat , zullen wij thans niet 

 onderzoeken. Dit ligt buiten ons onderwerp. Alleen wil ik ten be- 

 besluite nog wijzen op de vraag, welk deel van den wortel het is, 

 dat vocht opneemt. 



Deze vraag is verschillend opgevat geworden. Decandolle en tre- 

 viranus meenden, dat het bodemvocht door de punt der wortelvezelen 

 intreedt en aldus het spoedigst in den vaatbundel komt. Doch teregt 

 heeft ohlert aangetoond, dat de wortelspits van buiten een afstervend 

 weefsel vertoont, uit de oudste cellen der wortelmuts bestaande en 

 ongeschikt om vocht op te nemen. Eerst op een afstand van eenige 

 strepen van de punt vangt , volgens hem , dit vermogen aan. 



Senebier heeft jeugdige peenwortels in water geplaatst , de eene 

 met de punt, de andere met den geheelen wortel in het vocht, en 

 zag beide even goed groeijen ; voorts plaatste hij den wortel van eene 



