214 IETS OVER VUURBOLLEN IN HET ALGEMEEN 



die 32, 98, 215, 2200, 2500 en zelfs 3000 meters middellijn hadden. 

 Reeds sedert de vroegste tijden werd er nu en dan melding gemaakt 

 van het vallen van steenen , nadat een vuurbol met eenen knal was 

 uiteen gebarsten. Aan de Grieken en Romeinen was dit verschijnsel 

 bekend en ook in de jaarboeken der Chinezen zijn gevallen daarvan 

 opgeteekend. Uit de middeleeuwen hebben vooral de Arabische 

 schrijvers vele gebeurtenissen van dien aard geboekt , zonder daarom- 

 trent echter bepaalde meeningen te uiten of de toedragt met bijvoegsels 

 te vermengen. Ook in latere tijden werd door de geschiedschrijvers 

 meermalen melding gemaakt van het vallen van steenen , en op vele 

 plaatsen werden stukken bewaard , die nedergevallen waren. In de 

 laatste helft der vorige eeuw en in het begin van deze was er echter 

 een zeer algemeene twijfel daaromtrent ontstaan. Deze werd uitgelokt 

 en aangewakkerd door het beweren van sommigen , dat de vuurbollen 

 en de meteoorsteenen in den dampkring zouden ontstaan. Velen twij- 

 felden niet alleen , maar ontkenden het geheele feit van het neervallen 

 van meteoorsteenen. Uit eenige kabinetten werden de vroeger be- 

 waarde stukken verwijderd, omdat men vreesde voor ligtgeloovig te 

 worden gehouden , als men die langer daarin bewaarde. Te Bern ging 

 men zelfs zoo ver , dat men niet slechts de steenen wegwierp , maar 

 ook de daarbij behoorende oorkonden. Het waren vooral de de luc's , 

 die tegen het geloof aan meteoorsteenen ijverden. J. a. de luc schreef 

 er vijf opstellen tegen , en g. a. de luc ging zelfs zoo ver van te ver- 

 klaren : »al zag ik een steen voor mijne voeten vallen , dan zou ik 

 het toch niet gelooven." De beroemde geoloog werner was voorzigtiger 

 in het uiten zijner meening; hij zeide : «daar wij zulke steenen niet 

 op aarde hebben, moeten ze wel daar van daan komen, waar men ze 

 heeft." Op vele plaatsen had men steenen gevonden, die de grootste 

 overeenkomst hadden met de meteoorsteenen , en daar deze met geene 

 bekende mineralen in vorm en zamenstelling overeenkwamen , had men 

 ze op dien grond voor meteorische massa's verklaard. Pallas had* op 

 zijne reis door Siberië , op den rug van een hoog leigebergte tusschen 

 Krasno-jarsk en Abakansk, dus op eene plaats waar geen ijzer kon 

 voorkomen, eene ijzermassa van onregelmatigen vorm gevonden, die 

 omstreeks 1600 ponden woog. De Tartaren van die streken vereerden 



