EN DIEN VAN DEN 4 MAART IN HET BIJZONDER. 215 



haar als een heiligdom en beweerden stellig, dat zij van den hemel 

 gevallen was. In het jaar 1794 werd door chladni het vallen van 

 meteoormassa's en de kosmische oorsprong van eenige derzelve , waar- 

 onder ook de zooeven vermelde, ter sprake gebragt. De tegenspraak, 

 die hij van alle zijden ondervond , wekte hem op om een nader onder- 

 zoek in te stellen. Hij bezocht vele landen van Europa om zelf de 

 meteoorsteenen te zien, die op vele plaatsen worden bewaard, en in 

 bibliotheken en archieven het daaromtrent vermelde na te sporen. De 

 natuur bleef echter, te midden van dien strijd der geleerden, niet 

 achter met zelf de bewijzen voor de waarheid te leveren en daaronder 

 vele zeer tastbare. Te 1' Aigle in Frankrijk viel op den 26 April 

 1803 te een ure des namiddags eene geweldige massa steenen neer. 

 Te Caen, Pont-Audemer, bij Aleneon , Falaise en Verneuil zag men 

 eenen vuurbol van zeer helderen glans, die zich met eene groote 

 snelheid bewoog. Eenige oogenblikken daarna hoorde men te 1' Aigle 

 en in eenen omtrek van 30 uren gaans een hevig gekraak , dat met 

 drie of vier slagen als van kanonschoten begon en vervolgens naar 

 het geknetter van klein geweervuur geleek en als in een getrommel 

 eindigde. Gedurende dit geraas, dat 5 of 6 minuten aanhield, was 

 de vuurbol niet meer zigtbaar , maar de ontladingen kwamen uit eene 

 kleine langwerpige wolk, die zich niet scheen te bewegen. Zij scheen 

 bij elke ontlading uiteengestooten te worden en vereenigde zich daarna 

 weder. Daar men deze wolk op twee plaatsen , die eene mijl van 

 elkander gelegen waren , te gelijker tijd nabij het zenith zag , moet zij 

 zeer hoog zijn geweest. Te midden van dit gekraak en geraas vielen 

 er omstreeks 2000 a 3000 steenen neder; de zwaarste woog 17| 

 kilogrammen , de ligtste vier oneen. Biot schatte het gewigt van de 

 gezamenlijke steenen op 10000 kilogrammen; zij vielen brandend heet 

 neder, waren aanvankelijk week, doch werden allengs hard, zoodat 

 zij sporen van die verandering aan zich droegen. Ook hadden zij een 

 zwavelreuk en gaven in den beginne dampen af. Deze steenen lagen 

 over eene streek verspreid, die eene langronde gedaante had van 2 h 

 mijlen lengte en eene mijl breedte. De maire van 1' Aigle gaf van deze 

 gebeurtenis een officieel berigt; de meesten wilden het echter niet 

 gelooven en in een dagblad, dat te Parijs uitkwam, werd zelfs de ge- 



