WAT HET IS, WAAR HET IS, EN WAT HET DOET. 227 



bevat; — en dat dit zoo zijn moet, zal ons van zelf duidelijk worden, 

 als wij in breede trekken eene schets geven van de natuurlijke ge- 

 schiedenis van het water. 



Uit de eerste leerboeken der aardrijkskunde weten wij reeds, dat 

 de oppervlakte der aarde bestaat uit land en water ; — dat het water 

 tot het land staat ongeveer als 27: 10, en dat de grootste watermassa 

 zee genoemd wordt. De zee nu is de onuitputtelijke vergaarbak , 

 waaruit alle water komt en waartoe alle wateren terug keeren ; uit 

 de zee ontstaan de waterstroomen , die de aarde doorloopen om er zich 

 tot meren en moerassen te verzamelen of de gronden te besproeijen ; 

 de onmetelijke uitwaseming , waartoe zij aanleiding geeft en die door 

 de zon en de winden wordt aangewakkerd, brengt de wolken voort, 

 welke die winden weder in alle rigtingen verspreiden, die zich in 

 regen uitstorten, de aarde doorzijpelen, kleine waterstroomen in de 

 diepte der aardkorst vormen, onderaardsche meren daarstellen, bron- 

 nen voeden, fonteinen doen springen, zich tot vlieten en beeken ver- 

 eenigen, rivieren doen ontstaan en, door eenen noodzakelijken kring- 

 loop, als stroomen tot den oceaan wederkeeren. 



Wij willen in geene nadere geographische beschouwing van dit on- 

 derwerp treden. Genoeg dat wij thans overtuigd zullen zijn , dat het 

 onmogelijk is op de aardoppervlakte scheikundig zuiver water aan te 

 treffen; immers zelfs het regenwater, dat als het ware door een de- 

 stillatie-proces is daargesteld , dat dus wel met het kunstmatig gede- 

 stilleerde water moest overeenkomen in zuiverheid , heeft, vóór het op 

 de aarde aankomt, reeds verschillende luchtvormige bestanddeelen op- 

 genomen ; het bevat gemiddeld 0,04 van zijn volume aan lucht 

 (f zuurstof en -f stikstof, dus niet eenvoudig aanhangende dampkrings- 

 lucht) en is vaak ook verontreinigd door zeer geringe hoeveel- 

 heden ammonia , door stof of vuil of kleine diertjes en eindelijk 

 somtijds nog door bijzondere plaatselijke of toevallige bijmengselen. 

 Langs daken en goten wordt dit regenwater dan in de regenbakken 

 geleid; het vindt dan eerst steenen of andere oppervlakten van grootere 

 of kleinere uitgebreidheid, waarlangs het moet loopen, alvorens den 

 bak te bereiken. Dat die oppervlakten invloed kunnen uitoefenen , 

 wie zal het betwijfelen? en wie kent niet bij name de schadelijke 



15 * 



