261 HKT PLANTENLEVEN IN DEN WINTER, 



Dat boomen en heesters in zeer strenge winters veel te lijden heb- 

 ben , hebben wij straks reeds gezegd, hoewel het niet de tot hout 

 overgegane deelen , maar wel de nog jeugdige houtcellen (het splint) 

 zijn, die geheel en al bevriezen kunnen; deze boomen en heesters 

 krijgen dan de zoo karakteristieke scheuren. 



Uit dit alles zou men kunnen afleiden , dat in het hooge noorden of 

 in strenge winters, zonder beschutting, geen plant of dier kon blijven 

 leven , wanneer wij geen bewijzen hadden , die het tegenspraken. Eene 

 eencellige wiersoort, ,de zoogenaamde roode sneeuw, vermenigvuldigt 

 zich bewonderenswaardig spoedig, trots de grootst denkbare koude; 

 te midden van de gletschers leeft de zoo beroemde gletscher-vloo en 

 wien is het niet bekend, dat hier te lande in de tuinen de Helleborus 

 of wrangwortel in het laatst van December of het begin van Januarij 

 zijne witte bloemen ontwikkelt. Zij toch moeten allen nog warmte 

 genoeg uit den bodem opnemen om te kunnen blijven leven en zich te ont- 

 wikkelen, en die warmte is bij sommige zoo overvloedig voorhanden, 

 dat de onder de sneeuw bloeijende blaauwe Soldanella een ontdooiden 

 koker rondom zijn bloemstengel vormt. 



De meeste planten beginnen evenwel in het voorjaar eerst dan 

 te ontwikkelen, wanneer dampkringslucht en bodem eene genoeg- 

 zame hoeveelheid warmte van de koesterende zonnestralen hebben 

 opgenomen. Hebben wij in het laatst van Maart of in het begin 

 van April reeds vele warme dagen, dan gaan vele planten en vele 

 knoppen hun einde te gemoet, omdat nachtvorsten dan soms in een 

 paar uren weder vernietigen, wat in eenige warme voorjaarsdagen 

 was ontwikkeld. Voor onze graangewassen kunnen die nachtvor- 

 sten wel schadelijk, maar niet doodelijk werken, omdat de kiem 

 van de uitzaaijing af er aan gewoon was geworden om bij warme 

 dagen voort te groeijen , bij koude weder niet te ontwikkelen. 

 Anders is dit evenwel bij onze vruchtboomen , en menige perzik 

 en abrikoos en soms ook kers, appel en peer gaat zijn ondergang 

 te gemoet , wanneer zij zich door de warme lentezon lieten ver- 

 leiden om hunne verwarmende omhulsels te openen; zij toch dachten 

 niet, dat achter die koesterende stralen de nog alles doodende koude 

 verscholen lag. 



