DE LENTE , DEN ZOMER EN DEN HERFST. 273 



» Vloeit thands Zefir door de dalen, 



Kronkelt bosch en heuvels rond ; 

 Stroomt, ö Beekjens , langs uw boorden! 

 Heden wringt het strenge Noorden 



U geen breidel in den mond. 



Rijst en keert terug in 't leven , 



Dor geboomt en slapend kruid! 

 Schiet uw wortels , voedt uw aderen , 

 Dekt uw naakten stam met bladeren , 



Groeit , en groent , en bot nu uit ! 



Breekt uw banden , frissche bloemen ! 



Kleedt den boomgaard , kleedt den grond ! 

 Komt en wierookt duizend geuren 

 Bij uw duizenden van kleuren! 



Viert des Jaarkrings morgenstond ! 



Vreest geen zengend zomergloeijen, 

 Ducht geen stikkend najaarsbroeijen: 



Zon en hemel lacht u aan : 

 Daar heur vuur u stooft in 't groeijen 

 Zal zijn regen u besproeijen , 



Niet , baldadig neder slaan." 



De boog, dien de zon aan den hemel beschrijft, is hoe langer hoe 

 grooter geworden en de warmte, die zij ons door hare loodregt 

 neervallende stralen toezendt, is vermeerderd, — het is de 21ste 

 Junij, — zij staat thans het verst van ons af, de langste dag is aange- 

 broken, — een zonnejaar is voleindigd, — de zomer roept ons het 

 welkom toe. 



De noordpoolstreken zwelgen licht en warmte met volle teugen in, — 

 de zuidpool-landen liggen in een donkeren nacht bedolven. Het licht 

 der zon is veranderd; — de overheerschende scheikundige werking 

 heeft opgehouden en de scheikundige stralen zijn thans met de lichtende 

 stralen in evenwigt ; — de grootste pligt , dien de natuur aan de plant 

 heeft opgelegd, moet thans vervuld worden. 



Wat de lente uit de opgenomen stoffen vormde, moet niet alleen 

 onderhouden , — het moet ook verder ontwikkeld worden , het moet 

 den hoogsten trap van ontwikkeling bereiken. 



1863. 18 



