274 HET PLANTEN LEVEN IN DEN WINTER , 



Het groenend loof is thans als met bloemen overladen; het huwelijk 

 is voltrokken, — de plant is moeder geworden. Den bruidstooi heeft 

 zij afgelegd, — het maagdelijk schoon opgeofferd, en hoewel nog hier 

 en daar eene enkele dartelt , eene enkele nog de coquette speelt , ook 

 voor haar is het huwelijksbootje reeds opgetuigd. De opgewondenheid 

 heeft opgehouden , de prikkelbaarheid is veranderd en de levenslustige 

 jongeling is ook man geworden. 



Er worden geene nieuwe loten meer ontwikkeld en de meeste jonge 

 takjes gaan langzamerhand tot hout over; het opstijgen der sappen is 

 minder overvloedig geworden ; de in den winter verzamelde voedings- 

 stoffen zijn omgewerkt en gebruikt tot het vormen van nieuwe deelen , 

 van takjes, bladeren, bloemen en jonge vruchtj es. In één woord : het 

 leven is kalmer , inniger , meer gelijkmatig geworden. Het helder en 

 vrolijk groen, de zacht-mollige tint, dat liefelijke beeld van de lente, 

 het is anders geworden; de vadsigheid, de teergevoeligheid is gewe- 

 ken en eene donkerder tint , een krachtiger bouw is thans waar te 

 nemen. 



Doch genoeg hiervan, trachten wij liever een zomer te schetsen, 

 zooals hij behoort te zijn, een b. v. , zooals wij in het jaar 1857 

 hebben gehad. 



De zon gloeit en brandt! Alles wat ademt hunkert naar schaduw; 

 de hondsdagen zijn begonnen. De graangewassen worden al rijper en 

 menig landbouwer berekent reeds zijn oogst , doch wenscht nog wel 

 regen voordat hij met het maaijen begint. Ook de aarde wenscht regen 

 en smacht naar het alles verkwikkende levensvocht. De dampkring 

 is buitengewoon verhit en toont ons , dat de evenals stoom opgedreven 

 dampen zich onmogelijk kunnen verdigten. De hemel is gelijk aan 

 een gelijkmatig blaauw gewelf, waarin niet de minste schakering is 

 waar te nemen. De boom , met zijne wortels diep in de aarde beves- 

 tigd, ziet er nog welvarend uit en geeft ons geheel den indruk weder, 

 dien een kapitalist op ons maakt ; — maar die andere sukkelaars , zij 

 die van zoodanige achterdeurtjes geen denkbeeld hebben, — de struik- 

 jes en kruiden , — • zij lijden gebrek , hebben behoefte aan het noodige 

 voedsel , hebben dorst. 



En toch, 's avonds den dood nabij, zijn ze 's morgens weder opge- 



