DE LENTE, DEN ZOMER EN DEN HERFST. 277 



ken, is hierdoor opgelost en tevens reden gegeven, waarom een 

 bosch dat ondoordringbaar looverdak verkrijgt, waaronder wij op een 

 warmen zomerdag zoo gaarne vertoeven. 



Dat in of na warme zomers sommige boomen , die hunne eindknop- 

 pen afgeworpen hebben , nog wel eens voor de tweede maal bloeijen , 

 wordt meer dan eens waargenomen. Zoo heeft men in 1846 te Beek 

 bij Nijmegen de tamme kastanje in November voor de tweede maal 

 bloeijende waargenomen; in 1857 bloeiden te Neerbosch jonge vrucht- 

 dragende appelboompjes voor de tweede maal en heeft ook in dat 

 jaar de framboos voor de tweede maal vrucht gedragen. Dat 

 deze werkzaamheid in het plantenleven een grooten invloed op de 

 vorming van de houtringen heeft, is duidelijk, vooral nu wij reeds 

 weten , dat tijdens den bloeitijd er een verhoogd leven in de plant 

 werkzaam is Dit is dan ook de reden, dat planten, die voor de 

 tweede maal bloeijen, ook in hetzelfde jaar twee nieuwe hout- 

 ringen zullen maken of één, die de overigen in dikte overtreft, en 

 hieruit volgt dus ook, dat boomen, die de eindknoppen afgeworpen 

 hebben, meer in de dikte zullen groeijen , dan zij, die dat niet ge- 

 daan hebben. 



Wij zien hieruit, dat in het plantenleven telkens nieuwe tooneelen 

 opgevoerd worden, en toch zijn zij allen zoo onafgebroken aan elkan- 

 der verbonden, dat men, even als overal in de natuur, moeijelijk be- 

 palen kan, waar het eene eindigt, het andere begint. Wie de natuur 

 goed heeft gadegeslagen, zal ons dit moeten toestemmen, en hoewel 

 wij , systematici als wij zijn , hier en daar splitsingen maken , rijken 

 afzonderen en zoo meer, zoo zullen wij toch altijd het hoogst ge- 

 brekkige onzer scheidingen en indeelingen moeten erkennen ; de 

 natuur toch stoort zich weinig aan onze stelsels , hoewel het beter 

 is te zeggen, dat wij van de natuur nog zoo weinig kennen, dat 

 het ons vooralsnog niet mogelijk is goede stelselmatige indeelin- 

 gen te maken. Alleen dit zij genoeg om ons daarvan te overtuigen, 

 dat de beginsels, de kiemen van alle georganiseerde ligchamen 

 zoo op elkander gelijken, zoo indrukwekkend met elkander overeen- 

 stemmen, dat onze scherpste waarnemingen daar nog schipbreuk op 

 lijden. 



