DE LENTE, DEN ZOMER EN DEN HERFST. 283 



valt , — de winter staat voor de deur ! — Dan ontvangt het dier eene 

 dikkere vacht en trekt de vogel zijn winterkleed aan, maar dan ont- 

 vangt de plant ook eene andere bekleeding. De vogels hebben hun 

 voorjaars- , zomer- en winterkleed , ook de plant kan op zijne ver- 

 schillende bekleeding roemen ; wij kennen reeds haar schitterend lente- 

 of bruiloftskleed , wanneer overvloed van bloemen te gelijk met het 

 frischste groen haar versieren ; wij kennen haar zomerkleed , digt en 

 donker, soms lederachtig , als ware het om te beletten, dat de nog al 

 te jeugdige vruchtjes zouden verschroeijen , en wij kennen haar herfst- 

 kleed , zoo even nog door ons geschetst, wanneer rood en geel de 

 plaats van het krachtige groen gaan innemen, — en haar winterkleed, 

 dat is door geen uitwendigen tooi zigtbaar, want dan reeds worden wij 

 somber gestemd door het gerinkel der kale takken en doen zij ons 

 aan iets doods denken, — en toch is het voorhanden, want het sie- 

 raad van de aanstaande lente , de knoppen — zij zijn omhuld met 

 schubben, die of met hars doortrokken of op de eene of andere wijze 

 met wol bekleed zijn. 



De boom, die bij ons het eerst zijn bladerendos aan den bodem, 

 waaruit hij ze ontving , terug geeft , hoewel ze hem bijna het laatst 

 toegedeeld werd , is de linde ; de liguster behoudt de bladeren nog 

 een gedeelte van den winter , terwijl het loof van beuk en eik wel 

 verdroogt, maar niet afvalt. Eik en beuk geven niet eerder interest 

 aan moeder natuur, voordat zij weder nieuwe stoffen toevoert en in 

 het voorjaar de knoppen uit het sluimerende leven wekt. 



Wat zal hiervan wel de reden zijn ? Omdat niet alle bladeren even 

 vast aan de takken of assen bevestigd zijn, en dus, hoe losser zij er 

 aan gehecht zijn , des te spoediger vallen zij af en omgekeerd. Onze 

 wilde kastanje b. v. verliest eerst zijne bladvlakten en dan de blad- 

 stelen, niet om de jeugd genoegen te geven, — maar omdat deze zoo 

 innig aan de takken verbonden zijn. Andere planten (zooals b. v. 

 Spiraea Aruncus L.), verliezen eerst alle bladeren en dan steel voor 

 steel, terwijl zij eindelijk lid voor lid van den stengel loslaten, totdat 

 zij geheel onttakeld zijn en de plaats, waar zij stonden, niet meer is 

 aan te wijzen , — alleen een onderaardsch gedeelte bewaart de knop- 

 pen en behoedt het geslacht voor uitsterven. 



