290 DE BEKERPLANTEN. 



ons kwamen en van planten gewaagden , die bekers of urnen voort- 

 bragten , met een drinkbaar vocht gevuld , en voorzien van een 

 deksel , 'twelk gedurende den regen zich openen en bij droog weder 

 zich sluiten zou; bekers, die hun inhoud over de plant, welke hen 

 droeg, zouden uitstorten, zoodra deze behoefte kreeg aan vocht , of dien 

 zouden bewaren tot gerief van den een of anderen reiziger , die in 

 oorspronkelijke bosschen of woestenijen vruchteloos en smachtend naar 

 lafenis had rondgezien , geen beter lot beschoren was dan aan vele 

 verhalen van pliniüs in vroeger , en aan de fabel van het in een 

 sprinkhaan veranderende blad van den tegenwoordigen tijd — dat zij 

 met schouderophalen aangehoord , en , althans door verstandigen , voor 

 sprookjes werden gehouden. En te regt; want om gaafweg te geloo- 

 ven wat hierboven werd neergeschreven , zou men allereerst de stel- 

 ling moeten huldigen, dat de planten — althans die, waarvan ge- 

 sproken werd — denk- en wilskracht bezaten , en zoo iets toch is , 

 als geheel in strijd met al wat wij van de plantenwereld weten, be- 

 zwaarlijk aan te nemen. 



Toch is er in 't verhaal der bekerplanten iets waars , juist zooals er 

 ook aan andere opgesmukte vertelsels veelal iets geloofwaardigs ten 

 grondslag ligt. De volgende regels mogen er toe strekken om dat ware 

 in een helder licht te stellen. Ook al houden wij alle sprookjes terug , 

 waarmede men de geschiedenis der bekerplanten getracht heeft op te 

 sieren , toch zal er zooveel belangrijks te zeggen overblijven , dat wij 

 vrijelijk kunnen hopen , dat hetgeen thans volgen zal, de aandacht van 

 de lezers van dit Album niet geheel onwaardig zal zijn. 



Men verstaat onder bekerplanten zoodanige gewassen , die met 

 holle, op bekers, kannetjes of urnen gelijkende, en meestentijds met 

 een waterachtig vocht gevulde werktuigen getooid zijn. In Europa 

 komen zij niet voor, maar wel in de vier andere werelddeelen, alwaar 

 zij nu eens in maagdelijke wouden, dan eens op bergruggen of droogen 

 steengrond , dan weder in boschmoerassen worden aangetroffen. Niet- 

 tegenstaande den verren afstand en de ontoegankelijkheid harer oor- 

 spronkelijke groeiplaatsen; in spijt van de zorgen, die zoowel aan 

 hare overbrenging als aan hare verdere opkweeking verbonden zijn , 

 heeft men de bekerplanten toch naar ons werelddeel weten over te 



