DE BEKERPLANTEN. 293 



kracht niet hebben zich opgerigt te houden , kruipen de Nepenthessen 

 of langs den bodem voort — en dat wel dikwerf over eene aanzien- 

 lijke uitgestrektheid — of slingeren zij zich om andere gewassen 

 heen, terwijl zij daarmede niet zelden eene ongekende hoogte be- 

 reiken. Daar , waar de bedoelde bekerplanten kunstmatig worden 

 grootgebragt , in onze warme kassen, staat men dikwerf over de 

 weelderigheid van haar groei niet minder dan over de gemakkelijkheid 

 verwonderd , waarmede oude spruiten , door wortel te slaan, in zelfstan- 

 dige individuen veranderen ; hoeveel te treffender moet dat schouwspel 

 dan niet zijn, waar men het in al zijne volheid geniet, en waar, onder 

 het koepeldak van eeuwenheugende boomen, ontelbare stengels een digt 

 gordijn vormen en den reiziger met hun lichtgroen loof en niet zelden 

 prachtig gekleurde bekers, den doortogt beletten! 



Maar het wordt tijd, dat wij met de onderdeden der Nepenthessen 

 en hare wijze van leven meer van nabij kennis maken , en onze lezers 

 eene zigtbare voorstelling geven van de planten , die ons op 't oogen- 

 blik bezig houden. 



De Nepenthessen dan (zie fig. 1, ontleend aan de Tuinbouw- Flora , 

 van wijlen den hoogl. de vriese , deel I) zijn overblijvende planten, 

 die in den grond bevestigd zijn door middel van een bijna horizontaai 

 kruipenden wortelstok, waarvan vooral de zwarte kleur de aandacht 

 trekt, en die aan zijn top dikwerf zoodanig in omvang toeneemt en 

 van vorm verandert , dat hij aldaar het voorkomen krijgt van een 

 knol. Er is geen twijfel aan, dat dit knolvormig voortbrengsel den 

 bovenaardschen stengel, waar deze door de eene of andere omstan- 

 digheid te niet gaat, overleeft, en, even als andere dergelijke vlee- 

 zige organen, het vermogen bezit, om onder gunstige omstandigheden 

 op nieuw uit te loopen. Uit een en denzelfden wortelstok ontstaan , 

 op onregelmatige afstanden , veelal verscheidene spruiten ; onder deze 

 is er echter altijd eene, die de anderen in groei verre vooruit is, en 

 hierop zoude men derhalve, vooral in een later ontwikkelingstijdperk, 

 den naam van hoofdstengel kunnen toepassen. 



De stengels der Nepenthessen zijn , zoodra zij eene eenigzins aan- 

 zienlijke lengte bereikt hebben, aan hun lager gedeelte, op enkele 

 verspreide bladgroepen na, geheel bladerloos, en verder rolrond en 



