302 DE BEKERPLANTEN. 



waar een purperen gloed over zijne oppervlakte is uitgespreid , en bij 

 N. Rafftesiana , waar roodbruine of purperen strepen op een groen 

 veld worden aangetroffen. 



Het orgaan, dat in elke beschrijving der Nepenthessen deksel ge- 

 noemd wordt, is een vliezig plaatje van een zeer verschillend voor- 

 komen, doch dat noch door middel van eene geleding of scharnier 

 met het kruikje verbonden is, noch, bij volwassen bekers, op den 

 mond van het kruikje past (zie fig. 1 , 2 en 3 d). Al wat men 

 omtrent het zich openen en sluiten van dat deksel verhaald heeft , 

 behoort tot het rijk der fabelen. Bij zeer jeugdige kruikjes is de 

 mond wel is waar door het deksel volkomen afgesloten, doch zoodra 

 beide elkander hebben losgelaten, naderen zij elkander nimmermeer, 

 en verandert buitendien de mond van het kruikje zoo in 't oog loopend , 

 dat er van een passen van het deksel op dien mond geen sprake 

 meer wezen kan. In de candolle's Physiologie végétale (1832, p. 870) 

 wordt de beweegbaarheid van het deksel der Nepenthessen nog als 

 een feit voorgesteld. Treviranus ontkende haar voor de in trek- 

 kassen waargenomen N. destillatoria. Van meer gewigt echter is de 

 verklaring van korthals , die de Nepenthessen onder de keerkringen 

 op hare oorspronkelijke groeiplaatsen waarnam , dat hem zulk een 

 sluiten en zich weder openen der bedoelde deksels nimmer is voor- 

 gekomen. 



Het deksel der Nepenthessen is altijd gaaf van rand, en vertoont, 

 tegen het licht gehouden , een duidelijk net van grovere en fijnere 

 nerven. Laatstgenoemden ontspringen allen uit het punt van aan- 

 hechting des deksels , hetwelk altijd aan die zijde van het kruikje ge- 

 legen is, welke bolrond uitstaat, en waarover de nerf heenloopt, 

 die de twee zijvlakken van het kruikje van elkander scheidt. Even 

 boven den voet van het deksel, vindt men bij alle Nepenthessen een 

 spoorvormig aanhangsel (fig. 2 s) , 'twelk naar beneden en voren gerigt en 

 in zooverre merkwaardig is , als daarin door j. d. hooker de organi- 

 sche top van het Nepenthesblad gezien wordt. 



Alvorens tot de beschouwing van het inwendig maaksel der bekers 

 over te gaan, moeten wij nog even terugkomen op het verschil , 'twelk 

 men bij alle Nepenthessen tusschen de lagere en hoogere bekers 



