30.6 DE liKKKFU'LANTEN. 



sneden voorzijde. De helft of iels meer van elk kliertje ligt in 

 de bedoelde zakjes weggedoken , het overige steekt er uit. De ope- 

 ning der zakjes is naar den bodem van het kruikje gekeerd. — 

 Treviranus, meijen en korthals, die zich met het anatomisch 

 onderzoek van de kliertjes in de kruikjes der Nepenthessen heb- 

 ben bezig gehouden , geven aan , dat zij (de kliertjes) aanvankelijk 

 onder de opperhuid van de binnenste oppervlakte der kruikjes ver- 

 scholen liggen; dat echter die opperhuid, op een zeker tijdstip, 

 op de hoogte van den onderrand der kliertjes, dwars openscheurt; 

 dat de meer en meer uitgroeijende kliertjes vervolgens dat ge- 

 deelte der opperhuid, waardoor zij aanvankelijk bedekt werden, en 

 dat thans aan ééne zijde geopend is, opligten ; eindelijk, dat zij, 

 al meer en meer in uitgebreidheid toenemend, de opperhuidsspleet 

 voorbij streven en zóó gedeeltelijk bloot komen te liggen. Uit 

 een en ander trekken zij het besluit, dat de opening der zakjes, 

 waarin de kliertjes verscholen liggen, onmiddellijk voert tot het 

 inwendige bladweefsel of het dusgenoemde bladparenchym. Trevi- 

 ranus en korthals nu hielden het er voor , dat de kliertjes het 

 water der kruikjes zouden afscheiden ; meijent daarentegen was van 

 oordeel, dat dit door het bladparenchym geleverd en door de spleten 

 der opperhuid, d. i. den mond der zakjes , ontsnappen zou. Latere 

 schrijvers hebben wel eens het vermoeden uitgesproken, dat noch de 

 kliertjes noch de monden der zakjes met de uitstorting van water 

 in de kruikjes iets te maken zouden hebben, en dat die uitstorting 

 eenvoudig met de transspiratie of uitwaseming der opperhuidscellen 

 zamenvallen zou. 



Ten einde in de onderwerpelijke zaak , bij zooveel verschil van 

 meening, een zelfstandig oordeel te kunnen vellen, heb ik de ont- 

 wikkeling der kliertjes en zakjes van Nepenthes phyllamphora uit den 

 Amsterdamschen hortus nagegaan en ben ik al spoedig tot het 

 besluit gekomen , dat de verzekering der hierboven genoemde drie 

 geleerden , dat de kliertjes van Nepenthes onder de opperhuid ont- 

 staan, en dat deze laatste op een zeker tijdstip boven elk kliertje 

 barst of scheurt, onjuist is. Reeds van den beginne is elk kliertje 

 op de opperhuid gezeten, maar, wat opmerkelijk is, ia een cirkclrond 



