308 DE BEKE11PLANTEN. 



uitstorting van water uit het dieper gelegen celweefsel, langs de door 

 dat scheuren ontstane sleuven. 



Er blijft derhalve thans nog over te beslissen , of het vocht der 

 Nepenthesbekers door de kliertjes , dan wel door de opperhuidscellen 

 geleverd wordt. 



Het is duidelijk, dat men, om zich hieromtrent zekerheid te ver- 

 schaffen, den experimentelen weg niet kan inslaan, daar de kleinte 

 en het opeengehoopt zijn der kliertjes ons in den weg staan om haar 

 zelven of de daartusschen gelegen opperhuid voor de transspiratie 

 ongeschikt te maken, door b. v. een van beiden met een dun laagje 

 vernis te overtrekken ; eene proef trouwens, die, al konde zij geschie- 

 den , altijd slechts eene twijfelachtige uitkomst zou opleveren, omdat, 

 bij het afsluiten van den eenen weg, de andere al ligt, bij wijze van 

 uitzondering op den regel, zou kunnen worden opengesteld. Er moet 

 dus getracht worden op indirecte wijze tot de oplossing der vraag 

 in quaestie te geraken, en hiertoe doen zich enkele waarnemingen 

 op, die wij thans nader en met elkander in verband wenschen voor 

 te dragen. 



Tot deze waarnemingen nu behoort : dat zeer jonge bekers , b. v. 

 van 8 millim. lang , nog geen vocht bevatten , maar dat hier dan ook 

 de kliertjes van later tijd bij lange na zoo ontwikkeld niet zijn; dat men 

 bij oudere bekers dikwerf kraaltjes vocht juist op die plekken van 

 den binnenwand der bekers glinsteren ziet, welke met de zit- 

 plaats der kliertjes overeenkomen; dat, althans bij volwassen be- 

 kers, de tusschen de kliertjes gelegen opperhuidscellen een zeer dik- 

 ken buitenwand en niet minder dikke zijwanden hebben; dat tusschen 

 de opperhuidscellen nergens huidmondjes voorkomen; dat de opper- 

 huidscellen, overal waar zij een kliertje dragen, zeer dunne wanden 

 hebben; eindelijk, dat men juist onder die plaatsen, waar de kliertjes 

 gezeten zijn , altijd eenige digt aaneengeslotene spiraalcellen of vaten 

 aantreft (fig. 9 v v). 



Voegt men al deze waarnemingen bij elkander en tracht men 

 daaruit eene gevolgtrekking af te leiden, dan kan het wel geene andere 

 wezen dan deze: dat de kliertjes de afscheidende werktuigen zijn. De 

 opperhuidscellen kunnen door haar bouw, d. i. door hare sterk ver- 



