DE BEKERPLANTEN. 317 



bes ieder slechts ééne, hun alleen eigene soort van N. op; terwijl 

 er op Borneo twee en op Suraatra zes verschillende soorten 

 aangetroffen worden , die elders ontbreken. De niet onder deze 

 11 begrepene soorten komen op twee of meer eilanden te ge- 

 lijk voor. 



In botanische tuinen en andere aan planten-kultuur gewijde in- 

 stellingen vindt men slechts een gering getal soorten vertegenwoor- 

 digd, en wel bepaaldelijk: N. Rafjtesiana , phyllamphora , destillatoria 

 en laevis (gracilis kthls. ?). In de laatste jaren is dit viertal nog 

 met eene vijfde vermeerderd, en wel met N. villosa. Deze soort is 

 in alle opzigten prachtig te noemen en laat dan ook, wat de schoon- 

 heid en de grootte harer bladen en bekers betreft, de overige soor- 

 ten verre achter zich. Alleen N. Rafflesiana kan haar eenigermate 

 worden ter zijde gesteld. In de Flore des Serres van van houtte 

 vindt men (deel VI, pi. 2L3, en deel XIII, pi. 1304) beide laatst- 

 genoemde soorten in schitterende kleuren afgebeeld. 



Men vermenigvuldigt de Nepenthessen of door afleggers of door 

 zaad. Daar men echter in tuinen van ééne en dezelfde soort meest 

 slechts of mannelijke of vrouwelijke exemplaren, zelden echter beide 

 te gelijk bezit, zoo is het duidelijk, dat de vermenigvuldiging door 

 afleggers regel , die door zaad uitzondering is. Versch ingevoerd zaad 

 laat zich echter ook vrij gemakkelijk tot kieming brengen. 



Gaan wij thans over tot de beschouwing van het geslacht Sar- 

 raceuia. 



(Wordt vervolgd). 



