MAGIE. 323 



ontwikkelden en meest edelen vorm sprake was, dadelijk de blik 

 naar het Oosten gewend en , gelijk wij zien zullen , niet ten onregte. 

 En wat den naam van magie aangaat, zoo ontmoeten wij bij de Baby- 

 loniërs, de Meden en de Perzen eene orde van priesters, wier leden 

 Magen of Magiërs genoemd werden. Ik zal mij hier in geene taal- 

 kundige onderzoekingen inlaten naar de eigenlijke beteekenis van dat 

 woord; ik laat dat over aan anderen, die met de Oostersche talen 

 bekend zijn, 't geen ik niet ben. Alleen merk ik aan, dat reeds 

 jeremias de Babylonische priesters Mag noemt, dat de naam van 

 Ma»joi i Magi bij de Grieksche en Latijnsche schrijvers veelvuldig voor- 

 komt om daarmede de priesters der Babyloniërs , Chaldeën , Meden en 

 Perzen aan te duiden , dat in de Nieuw-Perzische taal priester Mag 

 en opperpriester Mogbed beteekent , en dat de opperpriester der Parsis 

 te Surate den naam van Mobed draagt. Die priesters nu , die Magen 

 of Magiers , waren in de eerste plaats priesters , vermiddelaars tusschen 

 goden en menschen , die de menschen met den wil der goden bekend 

 maakten en omgekeerd de gebeden der menschen aan de godheid 

 opdroegen. Maar zij waren dit niet alleen , zij waren tevens de 

 wijzen des volks, de mannen der wetenschap , hoedanig die wetenschap 

 dan ook zijn mogt; de geneeskunde, de sterrekunde , al wat men in 

 het algemeen van natuurkennis bezat, bevond zich in hunne handen en 

 werd door hen beoefend. Zij vormden eene afgeslotene, van het 

 overige des volks streng afgescheidene, maar inwendig door algemeene 

 wetten en eene goed georganiseerde hiërarchie vast zamenhangende 

 orde, die in hoog aanzien stond en kon gezegd worden eene magt 

 in den Staat te zijn. Dat aanzien en die magt, verhoogd juist door 

 dat afgeslotene en door de over de priesterorde deels al deels 

 niet met opzet verbreide geheimzinnigheid, berustte op den eerbied, 

 dien het algemeen hare leden toedroeg als middelaars tusschen het 

 goddelijke en het aardsche , op het ontzag, dat men voor hen had als 

 voor mannen, die door hunne naauwe betrekking tot het goddelijke en 

 bovenmenschelijke ook eene wijsheid en eene op die wijsheid gegronde 

 magt bezaten , grooter dan ooit door gewone menschen konden worden 

 verkregen. En de Magen wachtten er zich wel voor het algemeen 

 beter in te lichten omtrent het punt waar het eigenlijk op aan kwam , 



21* 



