336 MAGIE. 



goed en kwaad beginsel. Wat echter de magie meer in het bijzonder 

 aangaat, zoo kan ik niet nalaten te wijzen op eene overeenkomst 

 tusschen de Germanen en de Grieken in het mythisch tijdvak hunner 

 geschiedenis. Gelijk de oudste Grieksche overleveringen spreken van 

 Corybanten , Telchinen , Daktylen als kunstenaars en metaalwerkers , 

 begaafd met bovenmenschelijke kennis en magt, en niet zelden, bij- 

 zonder de Telchinen , geneigd om kwaad te stichten , en men deze 

 wezens , mijns inziens , beschouwen moet als niet-Grieksche , welligt 

 autochthone stammen , die de van het noord-oosten voortdringende , 

 toen nog barbaarsche Grieken op Creta , Rhodus en elders vonden , 

 zoo verhalen de Scandinavische sagen, de oudste Germaansche ge- 

 schiedverhalen, die wij, ofschoon in later gewijzigden vorm, bezitten, 

 van reuzen en dwergen , die , vooral de laatste , bekwame kunstenaars 

 en metaalwerkers , maar daarbij toovenaars waren , en hunne toover- 

 kunst vaak tot nadeel der menschen uitoefenden. Die reuzen en 

 dwergen nu zijn wederom geene anderen dan de door de van vader 

 op zoon mondeling overgegane overlevering misvormde oorspronkelijke 

 inwoners , die de uit Midden-Azië afkomstige Germanen in noordelijk 

 Europa aantroffen en moesten bekampen, en waarvan eensdeels de 

 Lappen, anderdeels de Finnen, — een stam, zoo ik meen, der oude 

 Scythen, — de overblijfselen zijn. Beide volken, Lappen en Finnen, 

 worden nog tot op dezen tijd door de Zweedsche en Noorweegsche 

 boeren beschuldigd van zich met tooverij af te geven. Zeer opmerke- 

 lijk is het ook , dat, even als de Grieken een kunstig werkmeester 

 van hun eigen stam, daedalus, tevens als toovenaar beschouwden, 

 er zoo ook in de Scandinavische sagen van een noordschen daedalus , 

 den kunstrijken weland of voland, gewaagd wordt, dien men later 

 zelfs met den duivel identifieerde. Verder ontbrak het onder de Ger- 

 manen niet aan personen, die zich met den een of anderen tak der 

 magie afgaven. Deze waren meest vrouwen , en men had er van 

 tweeërlei aard. Er waren er , die zich als wijze vrouwen onder- 

 scheidden door zekere hoogere wetenschap , die haar vooral in de toe- 

 komst een helderen blik deed slaan , of ook wel in staat stelde dingen 

 te verrigten , die voor een ander onmogelijk waren. Daartoe behooren 

 die Alrunas, die bij de Germanen algemeen geëerd en dikwijls in 



