3ÖÜ OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHEID DER LIGCIIAMEN , 



den hemel en ook hare schijnbare grootte , zoodat men zeer naauw- 

 keurig berekenen kan , gedurende hoeveel tijds de ster achter de 

 schijf der maan verborgen zal blijven. Bezit de maan eenen damp- 

 kring , hoezeer wij dien met onze kijkers niet bemerken , zoo moet hij 

 aan dat tijdsverloop eene zekere wijziging toebrengen , want het licht 

 der ster , langs den rand der maan strijkende , zoude eene buiging 

 in haren dampkring moeten ondergaan, waardoor de ster ons nog 

 eenigen tijd zigtbaar zoude blijven , nadat zij zich reeds werkelijk 

 achter de maan bevindt , en waardoor zij , voor ons oog , weder te 

 voorschijn zoude treden , voordat de maan haar werkelijk verlaten 

 heeft. De ster zoude dan minder tijd gebruiken om achter de maan 

 te verwijlen , dan dien zij daartoe , naar de grootte en de beweging 

 van dat ligchaam, gebruiken moest. Het verschil tusschen waarneming 

 en berekening kan dus het al of niet bestaan van eenen dampkring 

 om de maan beslissen ; maar dat verschil is onmerkbaar , en het zoude 

 zelfs dan reeds merkbaar zijn, indien de maan eenen dampkring bezat, 

 wiens digtheid door die van onzen dampkring duizend malen over- 

 troffen werd. Zoo dus de maan eenen dampkring heeft, zoude die 

 uit eene luchtsoort moeten bestaan van grootere dunheid of ligtheid, 

 dan die , waartoe wij de lucht van onzen dampkring' door de volkomenste 

 luchtpompen kunnen brengen. Zoodanig een dampkring zoude in alle 

 opzigten onmerkbaar wezen en het is zeker, dat de maan althans 

 geenen digteren bezit." 



De sterrekundige schröter meende echter de fiaauvve sporen van 

 eene zeer zwakke schemering, voornamelijk omstreeks den tijd der 

 nieuwe maan , aan de bovenpunten van dat ligchaam bespeurd te hebben. 

 Hieruit maakte hij op, dat de maan met een dampkring omgeven moet 

 zijn, die zich tot eene hoogte van 452 Ned. ellen boven de oppervlakte 

 van de maan zou verheffen. Doch latere waarnemingen hebben deze 

 opmerking niet bevestigd, zoodat men het wel als uitgemaakt zeker 

 mag beschouwen, dat de maan of in het geheel geen dampkring bezit, 

 of dat , zoo zij er een heeft , deze zoo uiterst gering moet zijn , dat 

 hij aan de naauwkeurigste waarneming ontsnapt. De beroemde sterre- 

 kundige LB verrier heeft dan ook bij de zoneklips van 18 Julij 1860 , 

 die hij in Spanje heeft waargenomen , geen spoor van refractie der 



