360 OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHEID DER LIGCHAMEN, 



spits B raken, dan zal deze eene schaduw werpen, die zich over de lijn 

 AC uitstrekt. Wij hebben nu wederom een regthoek ABC, en daar 

 nu de hoogte der zon, dat is de hoek BCA, bekend en de lengte der 

 schaduw AC gemeten wordt , kan daaruit de hoogte van den bergtop 

 AB gemakkelijk worden afgeleid. 



De vorm der maangebergten verschilt zeer veel van dien der bergen 

 op onze aarde. Zij dragen over 't algemeen het karakter van die 

 gedeelten van onzen aardbol , die van eene in het oogvallende vulka- 

 nische formatie zijn. De meeste maanbergen hebben min of meer den 

 zelfden grondvorm. Meestal bestaan zij uit diepe kraters , die met een 

 hoogen steilen ringwal omgeven zijn. Somtijds verheft zich in de diepe 

 vlakte , die door den ringwal omsloten is , een hooge en steile bergtop , 

 die dikwijls eene zeer onregelmatige gedaante heeft en zich zelden tot 

 de hoogte van den ringwal verheft. Veel zeldzamer dan op de aarde 

 zijn de maanbergen tot bergketenen zamengevoegd. Sommige plekken 

 op de maan vertoonen een bergachtig landschap met ontelbare hoogten 

 en laagten van allerlei onregelmatige gedaanten. De groote graauwe 

 vlekken op de maan , die men vroeger ten onregte voor zeeën heeft 

 gehouden en die ook nog met dien naam op de maankaart worden 

 aangeduid , zoo als Oceanus procellarum , Mare serenitatis , Lacus som- 

 niorum enz., zijn plaatsen, die wel veel effener zijn dan de gewone 

 oppervlakte, maar in welke men echter eene ontelbare menigte on- 

 effenheden en glooijingen opmerkt. Zij worden dikwijls doorkruist 

 door lange smalle hoogten , die als aderen over het maanligchaam loopen. 



Men heeft behalve deze formatiën nog een aanzienlijk getal andere 

 ontdekt, die van de vorige in aard geheel verschillen. Het zijn 

 namelijk diepe groeven of voren , die meestal in eene regte lijn door 

 vlakten en bergen heenloopen. Bij volle maan vertoonen zij zich als 

 lichte strepen, omdat zij dan loodregt door de zon worden beschenen. 

 Als daarentegen de zonnestralen bij wassende of afnemende maan 

 schuins in deze groeven vallen , vertoonen zij zich als donkere strepen , 

 omdat de schaduw der randen er dan op valt. Het kunnen zeker niet 

 de drooge beddingen van vroeger bestaande rivieren zijn, gelijk men 

 vroeger wel eens dacht; maar wat zij zijn , is nog zeer twijfelachtig. 



Hier en daar vindt men ook op de maan lichtstrepen , die meestal 



