374 OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHEID DER LIGCHAMEN, ENZ. 



eenigzins komeetachtigen nevel meenen te ontdekken, waardoor aan- 

 merkelijke veranderingen in de helderheid der planeet werden ver- 

 oorzaakt. Bij sommige dezer planeten was deze afwisseling van 

 lichtsterkte zoo groot en zoo snel , zooals bij Juno en Iris , dat men 

 meende daaruit het gevolg te moeten afleiden , dat deze ligchamen niet 

 bolrond, maar nu eens eene breede vlakte, dan eene smalle spits aan 

 ons toekeerden. Bij anderen, zooals bij Vesta, vond men geen spoor 

 van dampkring of nevelomkleedsel. Bij eenigen heeft het licht , dat 

 zij geven , eene geelachtige , bij anderen eene blaauwachtige tint. 



Opmerkelijk is het, dat bij verscheidene dezer planeten damp- of 

 nevelkringen van groote uitgebreidheid zijn ontdekt. Terwijl bij de 

 groote planeten ter naauwernood sporen van dampkringen worden op- 

 gemerkt , schijnt wel bij deze kleine hemelligchamen de vorming van 

 dampkringen op groote schaal te hebben plaats gehad. Ceres zou, 

 volgens schröter , met een dampkring omgeven zijn, aanmerkelijk 

 hooger dan de middellijn van het planetenligchaam zelf. Bij Pallas 

 zou hij slechts een weinig minder diep zijn dan de middellijn der 

 planeet. Wij vinden hier derhalve eene geheel andere verhouding 

 tusschen de dampkringen en de ligchamen , die zij omgeven , dan bij 

 de andere planeten. 



Uit de tot hiertoe gedane waarnemingen kan men geene zekere 

 gevolgen, hoogstens eenige vermoedens aangaande de natuurlijke ge- 

 steldheid dier hemelligchamen afleiden. Of het ons ooit gegeven zal 

 zijn dienaangaande eenige zekerheid te bekomen , zullen de tijd en de 

 voortgezette werkzaamheid der sterrekundigen leeren. 



