DE OUDHEID DER BLOEMENKONINGIN. 379 



streken herkomstig , om de zoldering der eetzaal met een of meer rozen 

 te versieren , ten einde daardoor een ieder worde toegeroepen : «Houdt 

 voor u zelven , wat onder den disch verhandeld wordt!" 



Maar 't was de dichters der oudheid niet genoegzaam de Roos 

 eener Godheid toe te wijden, dat zij verre. Ook haar oorsprong moest 

 geen gewone , hare geboorte geene gansch natuurlijke zijn, Alzoo kwamen 

 er fabelen in omloop, betreffende niet alleen des rozelaars bloei en 

 aanvalligen tooi , maar zelfs zijne geboorte. 



Wij kennen die geboorte volgens anacreon, die haar met de schoone 

 venus der zee deed ontstijgen, en ze de aarde baren liet bij pallas 

 verschijning. Een andere dichter, bion genaamd, doet de rozen ech- 

 ter ontluiken uit het bloed van adonis, die volgens de fabelleer viel 

 als het offer van een verwoed everzwijn , door diana in eene vlaag 

 van jaloezij op de bede van mars op adonis afgezonden. 



»Wee! wee! driewerf wee! over u, o schoone godesse venus! 

 adonis is niet meer!" en op die klagt, zegt bion, plengde zij even 

 zoo vele tranen , als er bloeddroppelen vloeiden van den gevallene. 

 En de tranen sypelden op aarde en veranderden in bloemen, en 

 adonis bloeddroppelen werden tot heerlijke rozen, en de Venus-tranen 

 tot sierlijke anemonen. 



Hoewel ovidius geen rozen noemt , wanneer hij van dezelfde 

 metamorphose gewaagt , en venus eenvoudig tot adonis doet 

 zeggen: »Uw bloed zal in bloemen verkeeren !" zoo beoogt ook hij 

 gewis geene anderen dan rozen. 



Theophrastus , apollodorus en anderen gewagen slechts van 

 een heensnellen van venus ter beveiliging of redding van adonis, 

 waarbij de doornen hare voeten openreten. De bloemen, eertijds wit, 

 kleurden zich toen met het bloed der godesse en erlangden onmid- 

 dellijk de ons zoo behagelijke frissche rozentint. 



Deze voorstelling bezielde dermate een Florentijnsch kunstenaar , 

 dat hij de schoone statue op een van Florence's pleinen wrochtte , 

 venus voorstellende de doornen uit den gewonden voet rukkende , 

 die op den huidigen oogenblik nog evenzeer de trots der Itali- 

 anen uitmaakt, als toen zij 't schoone beeld voor 't eerst verrijzen zagen. 



De fabelleer biedt trouwens eene ruime verscheidenheid zoowel over 



