380 DE OUDHEID DER BLOEMENKONING1N. 



het ontstaan als over de kleurvorming der rozen. Ze verhaalt mede, 

 dat amor op den Olympus de goden en de godinnen ten dans lei- 

 dende , struikelde , viel en een kelk omver stootte , zoodat de nektar 

 over de witte rozen stroomde en ze een roode tint gaf. 



Volgens eene fabel van ausonius dankt de roos haar bevallig kleed 

 aan cupido's bloed. Venus — zegt de dichter — verbitterd door het 

 verdriet, haar door dien zoon berokkend, ontnam een rozelaar een 

 tak en sloeg met dezen den deugniet dermate , dat het bloed uit zijn 

 teeder ligchaam vloeide en de reeds rosé roze een donkerder kleur 

 gaf. Met die donkere rozen wordt gewis de lieve maandroos bedoeld. 



Dan, niet alleen oude dichters, maar ook jongeren gaan voort varia- 

 tiën op hetzelfde thema te leveren. 



Zoo poogde een pater der Jezuiten, rapin, mede aan het ontstaan 

 der Rozen een bovennatuurlijken glimp te geven. Immers in zijn Poême 

 des Jardins, geschreven onder louis XIV, spreekt hij van eene beeld- 

 schoone koningin van Corinthe, rodania geheeten, die aan onder- 

 scheidene vorsten een hevige liefde inboezemde. 



Drie prinsen — schrijft de eerwaarde vader — zagen echter hoogst ■ 

 verbitterd hunne innige liefde versmaad en besloten haar in den 

 tempel te belegeren , alwaar zij eene schuilplaats had gezocht tegen de 

 schare minnaars. Het gansche volk was haar derwaarts gevolgd en 

 eischte , als verblind door hare weergalooze schoonheid , dat ze zich in 

 stede van het beeld der godesse diana op het altaar zou plaatsen. 

 Diana's broeder apollo ontstak echter dermate in woede over den 

 smaad , hierdoor zijne zuster aangedaan , dat hij rodania herschiep in 

 een rozenstruik en de haar omstuwende en trouwe onderdanen in de 

 stekels en doornen, die elke roos vergezellen, opdat ze haar ten 

 eeuwigen dage tegen elke belaging zouden beschermen. Een der drie 

 prinsen, de vurigste minnaar, werd herschapen in een vlinder, de beide 

 anderen in gevleugelde insecten , die , aan de oude liefde getrouw , tot 

 heden den beminden rozelaar omzweven en coquetteren. 



Gessner, een Zwitsersch dichter, laat in een zijner idyllen bacchus 

 zelven het ontstaan der rozen vertellen. »Ik vervolgde ," zegt de 

 God, »eene jeugdige, bekoorlijke, beeldschoone nimf. De slanke 

 vlugtelinge dartelde en zweefde over het bloemtapeet, smadelijk 



