DE OUDHEID DER BLOEMENKONINGIN. 381 



lagchend als ze omblikkende , mij stumperigen vervolger ontwaarde, 

 omdat de afstand al grooter en grooter tusschen ons werd. Bij 

 den Styx en de hooge goden ! ik verklaar ieder , die mij hoo- 

 ren wil, nooit het genot gesmaakt te hebben, dat mij de inhaling 

 verschafte , zoo zij zich niet in een doornhaag had verward. Vréugde- 

 dronken naderde ik haar. Ontstel niet dus, bekoorlijke schoone ! 

 vleide ik. Wees goedsmoeds, u zal geen leed wedervaren, want ik 

 ben bacchus, de Gods des wijns , de God der vreugde, kortom, de 

 eeuwig, eeuwig jonge God! En de bevallige sloeg de oogen neder 

 en bloosde .... en ik ? ... . och ! ik was de doornstruik zoo innig 

 dankbaar , dat ik ze met mijn ring aanraakte en beval , bloemen te 

 dragen van dezelfde kleur als het blosjen , dat de wangen der be- 

 koorlijke nimf overtoog. Naauw had ik uitgesproken , of de doorn 

 droeg rozen !" 



De Oosterlingen vereeren en vereerden mede de koningin der bloe- 

 men in hunne onderscheiden werken. 



Volgens het Boun Dehewh of de leer van het ontstaan der wereld, 

 van zoroaster, was de stengel der roos doornloos voor de komst 

 van Ahriman — het kwaad — op aarde. Dezelfde leer verklaart ver- 

 der, dat elke bloem door een bijzonderen Amscharpand, een soort van 

 Engel, wordt beschermd, en aan een honderdbladerige roos toegewijd 

 is en beschermd door Din , een der voornaamste Amscharpands. 



Basiliüs meent mede , dat bij het ontstaan der wereld de rozen doorn- 

 loos waren en dat zij hare stekels eerst kregen naarmate 'smenschen 

 boosheid toenam. Welligt hangt dit beweren zamen met de genoemde 

 veronderstelling onder de Oostersche schrijvers. 



De Turken meenden zelfs iets wonderbaarlijks te moeten zien in 

 de lieve kleur der roos, maar de Turksche verbeelding, hoewel niet 

 minder rijk , toch veel minder bevallig dan de Grieksche , vormde zich 

 een meer vreemdsoortig dan wel bekoorlijk idéé over haar ontstaan. 

 Namelijk voor den Turk ontstond de roos uit het zweet van maho- 

 med. Dit geloof verschaft de roos trouwens de hoogste eer onder 

 de Muzelmannen , die hare verwaarloozing schier heiligschennis 

 heeten. Immers zoo zij eene roos verflenst aan den weg vinden , 

 rapen zij ze op, kussen ze en geven ze een veilige plaais, opdat 

 zulk een heilige bloem niet andermaal ontheiligd worde. 



