22 ALBUM DER NATUUR. 



Bij de meeste Radiolariën is een uit kiezel beslaand skelet aanwezig , van 

 een zeer onderscheiden, soms bevalligen , soms zonderlingen vorm. Bij een 

 deel der Radiolariën (de afdeeling der Ectolithia) bevindt zich het skelet buiten 

 de centrale kapsel , bij de overigen (de afdeeling der Entolithia) daar binnen. 

 Soms vormt dat skelet een doornenkrans om de kapsel, soms eene regelmatige 

 ster van twintig stralen , soms eene getraliede schelp met verschillende archi- 

 tektonische versieringen. De typus dezer vormen is nu eens straalvormig, 

 dan eens symmetrisch bilateraal, soms asymmetrisch. 



Even als bij de Polythalamiè'n dienen bij de Radiolariën dezelfde organen , 

 t. w. de zamentrekbare pseudopodiën , tot de vegetative en animale functiën. 

 De voortplanting geschiedt deels door ontwikkeling der in de kapsel bevatte 

 doorschijnende cellen, deels door inwendige knopvorming, deels door deeling. 



De meeste Radiolariën zijn vrije zelfstandige individuen ; maar er zijn ook 

 koloniën, zamengesteld uit een aantal individuen, die door anastomosen hunner 

 pseudopodiën met elkander zamenhangen. 



De tweede afdeeling van haeckel'S werk is gewijd aan de beschrijving van 

 de geslachten en soorten der Radiolariën. {Compt. rend. , Tom. LV, pag. 909). 



D. L. 



Over de hoeveelheid lucht , die een slapende behoeft , deelde de heer J. DEL- 

 BRUCK aan de Académie des Sciences eene nota mede, waarin hij beweert, dat 

 die hoeveelheid bij lange na niet zoo groot kan zijn als men doorgaans meent. 

 Hij beroept zich daarbij op de volgende feiten : dat wilde dieren (leeuwen , 

 tijgers, beeren) het binnenste hunner holen opzoeken om te gaan slapen; dat 

 onze honden zich te dien einde in een hoek neerleggen en de snuit onder de 

 buik verbergen; dat alle vogelen, ofschoon, gelijk bij proefnemingen blijkt, 

 zeer spoedig door asphyxie stervende bij gebrek aan lucht , toch om te slapen 

 niet slechts beslotene hoekjes opzoeken, maar ook den kop in het dons onder 

 de vleugels verbergen, dat de dieren, die een winterslaap houden, zich in 

 een hol volkomen van de buitenlucht afsluiten ; dat eindelijk de mensch , aan 

 zijn instinkt overgelaten , volkomen hetzelfde doet. Men denke bij dit laatste 

 aan de digt gesloten bedgordijnen van vroeger tijd, aan het kind, dat, goed 

 willende slapen , het hoofd onder het dek steekt of de nachtmuts over het 

 gelaat trekt, aan den soldaat in het veld, die nooit goed slapen kan dan met 

 bedekt aangezigt enz. {Compt. rend. , Tom LV , pag. 892). 



Ofschoon de door D. aangevoerde feiten alles behalve beslissend zijn en niet 

 van dien aard, dat zij mogen verleiden tot zorgeloosheid ten aanzien vaneene 

 zoo goed mogelijke ventilering der slaapvertrekken , zoo verdienen zij toch 

 eenige opmerking. Eene ventilatie der slaapkamers in bijzondere woningen, 



