WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 29 



als een verdund zuur. Het is dus een alkalimetaal, dat met het caesium en 

 rubidium naast het kalium, natrium en lithium moet plaats nemen. 

 De aequivalent-getallen dier alkalimetalen zijn, H = 1 : 



Lithium .... 7. Rubidium .... 85. 



Natrium . . . .23. Caesium 123. 



Kalium . . . .39. Thallium .... 204 



De specifieke warmte van het thallium is door begnault bepaald op 0,03355. 

 Om dus aan de wet van dulong en petit te voldoen , zal zijn aequivalent- 

 getal , evenals dat van alle andere alkalimetalen, op de helft moeten vermin- 

 derd, dus op 102 worden gebragt. Zijn atoom-volume is 8,5, zijn teeken Fl. 



Ln. 



Malapterurus Electricus, stroomrigting bij zijne ontladingen. — DUBOIS BEY- 

 MOUD {Monatsberichte der Akad. d. Wiss. zu Berlin en daaruit Archives des 

 Sciences Naturelles, XV, p. 379) , heeft met een dezer visschen te Berlijn eenige 

 proefnemingen gedaan. Reeds vroeger was met behulp van den rheoskoop 

 gevonden, dat bij zijne ontladingen in eenen geleider, die den kop met den 

 staart verbindt, de positieve stroom van den eersten naar den laatsten is 

 gerigt. D.B. R heeft dit op nieuw onderzocht en wel met behulp van de ont- 

 leding van iodkalium. Twee geleiders, wier eene uiteinde in verbinding was, 

 elk met een van twee platinaplaten , die de een met den kop en de andere 

 met den staart van den visch in aanraking waren , werden met de andere uit- 

 einden in aanraking gebragt, op eenigen afstand van elkaar, met een stuk 

 filtreerpapier , dat met eene oplossing van iodkalium was doortrokken. De 

 vroeger verkregen uitkomsten deden verwachten, dat nu door den elektrischen 

 stroom van het dier, onder één dier uiteinden, en wel onder dat van den 

 draad, die met den staart in verbinding was, eene vlek van vrij geworden io- 

 dium zou ontstaan. Maar in plaats daarvan zag D.B. R. steeds twee vlekken , 

 een onder het uiteinde van eiken geleider ontstaan, waarvan die, welke met 

 het staarteinde overeenkwam , slechts iets grooter was dan de andere. 



Waaraan moest dit worden toegeschreven? Moest men er uit opmaken, dat 

 de Malapterurus steeds twee ontladingen geeft, de eene wat sterker dan de 

 andere, zoodat door dit overwigt de naald des rheoskoops toch eene afwijking 

 in bepaalde rigling verkrijgen kan? Dit zou kunnen zijn; maar door eene 

 reeks van proefnemingen , waarin wij hem hier niet kunnen volgen , heeft 

 D.B. R. aangetoond, dat dit niet zoo is, dat de ontladingen van den visch be- 

 paaldelijk in eene enkele rigting en wel in de boven aangegevene geschieden, 

 en dat het ontstaan der tweede vlek aan eene secondaire oorzaak moet worden 

 toegeschreven. Immers, hoe snel men ook de platinaplaten van den visch af- 



